Jachtinstinct nog steeds aanwezig

Al mijn Schapendoezen waren fanatieke jagers, maar Teun spant de kroon wat dat betreft. Nu is jagen bij Schapendoezen iets heel anders dan het jagen van jachthonden, aangezien Schapendoezen voor zichzelf jagen op wat wij ongedierte plegen te noemen. Dat het om instinct gaat en niet om aangeleerd gedrag blijkt uit het feit dat ze de eerste keer dat ze een bepaald dier zien direct weten of het prooi is, alleen weggejaagd moet worden.  of dat het met rust gelaten moet worden. Het knappe van Teun is dat ze ondanks het haar voor de ogen alles ziet. Vanochtend liep ik in de Haarlemmer Hout toen ze opeens heel hard ging blaffen tegen een boom en toen omhoogkijkend langs andere bomen liep. Normaliter zit er dan een kat in de boom, maar deze keer kon ik die niet vinden. Pas na langdurig omhoog kijken kreeg ik door dat ze tegen een eekhoorn blafte en hem volgde terwijl hij van boom tot boom sprong. Wel vreemd eigenlijk want een eekhoorn lijkt me het laatste wezen dat een hond te pakken zou kunnen krijgen, zolang ze de vliegkunst nog niet machtig zijn.

Volgende fase van het aftakelingsproces?

Vanochtend deed Teun bij het opstaan direct haar behoefte. Ze sprong uit haar mand en ging meteen zitten poepen. Terwijl ze tot nog toe steeds bij de tuindeur ging staan blaffen als ze hoge nood had, reden waarom ik haar alleen nog maar op de ochtendwandeling meenam. Toen ik daarna toch met haar op stap wilde begon ze echt heftig tegenstand te bieden. Eenmaal buiten liep ze echt stap voor stap, alsof haar poten niet meer wilden. Uiteraard paste ik mijn tempo daaraan aan, tot ergernis van Baldr die heel hard begon te blaffen, wat van de weeromstuit weer irritatie opriep bij de buren. Voor een Schapendoes blaft Baldr niet overdreven vaak, maar als ze blaffen maken Schapendoezen nu eenmaal wel een hoop herrie. Gelukkig kan ik ze na een meter of honderd loslaten, wat direct de druk van de ketel haalt. Mogelijk heeft Teuns weerzin niets met aangelijnd volgen te maken, maar heeft ze gewoon last van stramheid. Loopt ze eenmaal los dan gaat ze na verloop van tijd van stap over in draf, en als we na een half uur de Haarlemmer Hout bereiken gaat ze zelfs zo nu en dan in galop over en begint met Baldr te stoeien. Vanochtend sprong ze zelfs ineens weer in de sloot, wat ze voorheen deed bij elke plas water waar ze in kon. 

FALEND FOKBELEID VERMINDERT DE GENETISCHE VARIATIE

In 2000 bracht de Hirschfeldstichting verslag uit over haar onderzoek naar de genetische heterogeniteit c.q. de familiestructuur van de Schapendoespopulatie uit de periode 1990-2000. In dat onderzoek werd de mate van genetische gelijkheid van elke oudercombinatie tot elke andere oudercombinatie geanalyseerd. Eerst op basis van de laatste zes generaties voorouders, daarna op basis van de laatste negen generaties voorouders, wat in totaal 85.905 te onderzoeken relaties gaf.

De uitkomst op basis van zes generaties was dat er 27 families van elk derde graads verwanten bestonden, waarbij de onderlinge verwantschap tussen deze 27 families vijfde graads was. Anders gezegd: het hele ras is vijfde graads verwant! De omvang van deze 27 families liep uiteen van veertig procent van de totale populatie tot families van slechts één oudercombinatie. De uitkomst op basis van negen generaties voorouders was: zes families op hetzelfde verwantschapsniveau. Conclusie: tussen de zes en negen generaties voorouders geleden zit een gigantische genetische bottleneck.

Daarnaast werd bekeken hoeveel van deze 27 families in genoemde periode fokdieren leverden voor de toekomst. Geconstateerd werd dat voor beide geslachten uit slechts zeven families geput werd, terwijl in totaal maar elf families reuen, teven of beiden leverden. Deels te wijten aan het aantal nesten/combinaties per fokdier, deels aan het gegeven dat teveel fokkers fokdieren uit dezelfde families gebruiken!

De rasvereniging heeft gemeend niets met dit advies te kunnen aanvangen, omdat de Hirschfeldstichting niet bij machte was (of zich niet geroepen voelde) de bedoelde families te herleiden tot individuele honden. Wat de Hirschfeldstichting betreft valt dit te billijken, maar wat de rasvereniging betreft lijkt deze lakse houding volstrekt onbegrijpelijk, gezien het gegeven dat het slechts om 450 unieke ouderparen gaat. Blijkbaar liet men zich ontmoedigen door het genoemde grote aantal relaties, maar dat was gebaseerd op alle voorouders per combinatie. De vraag is echter of je niet pars pro toto kunt volstaan met dat deel van de relaties te vergelijken dat zich makkelijk traceren laat, namelijk de afstamming in rechte lijn per geslacht, plus het vóórkomen van de eerste generatie Schapendoezen in de stambomen. Want hoewel de gehele nulgeneratie in de stamboom van elke nu levende schapendoezen zit, blijkt dat niet het geval met de eerste generatie, te weten: Bobbie, Constable Geuzenerf, Jeroen, Karu, Nenne, Peerke, Arza Warwinckel, Heidi, Itta en Pleun.

Na de daad bij het woord gevoegd te hebben bleek het sorteren op voorvaders en voormoeders van de onderzochte populatie in elk geval helder zicht te bieden op de door de Hirschfeldstichting gesignaleerde genetische bottleneck, al ontstaan vóór de definitieve sluiting van het stamboek in 1970 en bij elke Schapendoezenvorser natuurlijk allang bekend als het Wessel Lutencomplex. Duidelijk blijkt dan dat tussen 1955 en 1972 slechts vier honden niet uit het erfelijk materiaal van Bobbie en Nenne stammen: de broertjes Karu en Jeroen en de teven Saturna en Lulu, terwijl ook zij uitsluitend gecombineerd zijn met wel tot bedoelde genenpool behorende honden. Het bijzondere hierbij is dat de honden uit deze genenpool  of daadwerkelijk bij de kudde gewerkt hebben of genetisch volkomen identiek aan die honden zijn en dus ook de bedoelde eigenschap bezitten en doorgeven. De genetische bottleneck is dan ook bewust veroorzaakt, met als doel het voor altijd in het ras vastleggen van dit vermogen.

Daarnaast gaf de sortering op geslachtslijn exact het door de Hirschfeldstichting gesignaleerde beeld: de omvang van de nakomelingen per voorvader en voormoeder verschilde van bijna het gehele ras tot slechts één enkel individu. Ook het zandlopereffect is duidelijk zichtbaar aanwezig, wanneer je de aantallen nakomelingen in rechte lijn bij elke hond in ogenschouw neemt, zeker bij de reuen. De niet mis te verstane waarschuwing van de Hirschfeldstichting hiervoor heeft niet mogen baten.

Benieuwd naar de huidige stand van zaken heb ik vervolgens alle na 1999 geworpen nesten uit de nestenlijst van november 2004 eveneens gesorteerd op voorvader en –moeder. Behalve opnieuw exact hetzelfde beeld van één pot nat met een paar krenten, blijkt dat mijn destijds geuite vrees dat als we niet oppassen er na de eeuwwisseling van elk geslacht nog slechts één lijn overblijft inmiddels bijna bewaarheid: zowel de Boeloe- als de Roetjelijn zijn op sterven na dood! Uiteraard blijven de betreffende honden in de stamboom aanwezig zolang ze via hun kinderen van het andere geslacht nakomelingen houden die voortgeplant worden. Waar het aantal gebruikte fokdieren echter rond de drie procent van alle dieren schommelt, liggen de kansen wat dat betreft bepaald ongunstig. Des te minder nakomelingen, des te minder kans natuurlijk!

Verder suggereren de cijfers dat de genenpool homogener wordt naarmate hij meer onder invloed van de rasvereniging staat. De genetische variatie is duidelijk het grootst in het minder door de rasvereniging beheersbare deel van de populatie: de wilde en buitenlandse fok. Wie zich zo goed en zeker mogelijk aan de beleden doelen van de rasvereniging wil houden bij de keuze van de combinatie komt uit op hetzelfde homogene zooitje als alle andere fokkers van goede wil, terwijl degenen die zich om hun moverende redenen totaal niet verdiepen in de achtergronden van hun honden maar gewoon op elkaar zetten waar ze de hand op kunnen leggen, tot de meest exotische combinaties van haast uitgestorven lijnen blijken te kunnen komen. Hetgeen geheel in overeenstemming is met de stelling van de Hirschfeldstichting dat een situatie waarin oudercombinaties volstrekt willekeurig tot stand komen verre te verkiezen valt boven de situatie waarin de ouderkeuze op bewuste selectie berust!

Overigens helpt verschil in afkomst weinig zolang men dat teniet doet door honden van gelijk uiterlijk te selecteren. Mooi op mooi is dood in de pot voor het ras! Juist de lelijke honden zijn de redding voor het ras, want die herbergen de zo broodnodige genetische variatie! Ook weer volgens de Herschfeldstichting.

In een schema aangeven welke eerste generatie Schapendoezen niet in welke stambomen van de huidige populatie zitten, is vrijwel ondoenlijk omdat je nu eenmaal niet kunt sorteren op iets dat er niet is en je het ook niet zichtbaar kunt maken door aan te geven in welke stambomen ze wel voorkomen. Gelukkig is een computerprogramma bij uitstek geschikt om dit soort informatie uit te filteren. Dan blijkt ook hier dat de onder auspiciën van de rasvereniging gefokte honden in hun stamboom vaker de betreffende eerste generatie honden ontberen!

Faalt het fokbeleid in die zin dat vergeten wordt te fokken met honden die de bedoelde eerste generatie honden wel in de stamboom hebben, dan zijn deze honden voorgoed verloren voor de genenpool. Slaagt men er echter in alle 1^e generatie honden ook op het nivo van de 0-generatie te brengen, dan vermindert de genetische variatie ook weer, want de variatie zit hem nu juist in het verschil in voorouders. Wil deze variant behouden worden, dan mogen bepaalde honden niet met elkaar gecombineerd worden. Hetzelfde kan overigens gezegd worden van alle vorige generaties. Zowel het verdwijnen van sommige voorouders als het overheersen ervan moet voorkomen worden. Uit het afstammingsschema blijkt dat het huidige beleid hier volstrekt aan voorbij gaat.

HOE HET SCHAPENHOEDERSINSTINCT VAST IN HET RAS VERANKERD WERD

Elke moeder van nu levende Schapendoezen stamt in rechte lijn af van een van de zes teven, die geboren zijn tussen 1967 en 1968 uit slechts vier kennels: Amorus (2), Bluk (2), Doezehoes (1) en Reeuwijk (1). Het zijn Reeuwijks Quivive (dochter Reeuwijks Jenny), Aukje en Bontje Amorus (dochters Vieta), Ilja Doezehoes (dochter Nora) en Saskia en Sjoekje Bluk (dochters Tanja). Aangezien Reeuwijks Jenny een dochter is van Reeuwijks Janneke en Vieta een kleindochter, terwijl Nora en Tanja dochters zijn van Lulu, heeft het ras maar twee afzonderlijke moederlijnen. De Nederlandse kennels die rond de eeuwwisseling nesten produceerden, zijn zeer onevenwichtig verdeeld over deze zes honden: 1 kennel gaat terug op Aukje Amorus, 4 kennels op Bontje Amorus, 9 op Reeuwijks Quivive, 99 op Ilja Doezehoes, 1 op Saskia Bluk en 13 op Sjoekje Bluk. Anders gezegd: 85% van de teven is van Lulu’s lijn.

Daarnaast blijken maar vijf reuen stamvader te zijn van alle nu levende Schapendoezen. Deze vijf reuen werden geboren in bijna dezelfde periode (1967-1970) en ook uit maar vier kennels: Amorus, Doezehoes, Reeuwijk en Warwinckel. Het zijn drie zonen van Karu: Ivo en Iram Warwinkel plus Erik Amorus; en twee zonen van Vlor: Iwan Doezehoes en Reeuwijks Tiptop. Hieruit blijkt dat het ras ook maar twee afzonderlijke vaderlijnen heeft, eveneens met een zeer ongelijke verdeling: 85% van de huidige reuen is van Vlors lijn.

Het bijzondere is nu dat deze elf Schapendoezen allemaal nakomelingen zijn van echte schapershonden, ofschoon de negen beginhonden (Noell Scot, Boef 1, Pluis, Boeloe, Ingrid, Roetje, Astra, Teddy en Tirza) toch geen van allen bij de kudde gebruikt werden, zoals Hartmut Mohr terecht in zijn voortreffelijke boek over de Schapendoezen opmerkt. Dit nu is geheel en al te danken aan prof.dr. Jaski, die van 1958 tot 1965 voorzitter was van de Nederlandse rasvereniging en ondanks deze korte periode alle fokkers toch kon overtuigen consequent voorrang in de fokkerij te geven aan de groep honden die of zelf bij de kudde werkte of daar genetisch identiek aan was, de zogenaamde ‘Wessel-Lutenhonden”: de schapershonden Bobbie, , Reeuwijks Janneke, Larniea en Janneke Richesse plus hun genetisch gelijken: Donaro, Reeuwijks Pietertje, Reeuwijks Kobus, Vlor, Kuno Richesse, Nenne, Reeuwijks Jenny, Vieta, en Joepi, Katrijn en Poeloe Richesse. Het gevolg daarvan was dat in de periode 1957-1970 slechts vier honden niet stammen uit het erfelijk materiaal van BobbyxReeuwijks Janneke: de broertjes Karu en Jeroen en de teven Saturna en Lulu; terwijl ook deze honden alleen gecombineerd zijn met wel uit genoemde genenpool afkomstige honden.

Dankzij het rigoureuze fokbeleid in de opbouwfase van het ras is het vermogen om bij de kudde te werken dus stevig in het ras verankerd. Dat niet elke Schapendoes dat vermogen ook toont heeft andere oorzaken. Vererft wordt namelijk alleen de aanleg voor schapenhoeden. Hoe het zich manifesteert, hangt af van de omgevingsinvloed. Net zoals je bijv. het jachtinstinct kunt onderdrukken, kun je ook onbewust het hoedersinstinct anders tot uiting laten komen. Bovendien blijkt uit schriftelijke en mondelinge bronnen dat het schapenhoeden bij Schapendoezen niet eenvormig was, net zomin als het schapenhoeden zelf het hele jaar door om dezelfde vaardigheden vroeg. Schapershonden gingen overigens pas mee met de kudde wanneer ze volwassen waren. Ze leerden zichzelf dan wat de bedoeling was, gewoon door het af te kijken van ervaren honden. Zodra ze het door hadden, gingen ze uit zichzelf meedoen wanneer dat nodig was, tenzij of totdat een signaal van de schaper ze tot andere actie bracht. Buiten de acties om bleven ze altijd vlakbij de schaper.

Dat een Schapendoes bij een test met schapen door de mand valt, wil daarom niet zeggen dat hij de erfelijke aanleg mist, het kan ook liggen aan de test zelf. Die doet mogelijk een beroep op de verkeerde vaardigheden. Schapendoezen werkten namelijk heel anders dan bijv. Border Collies.In plaats van de schapen op te drijven lieten de ze kudde achter zich aanlopen en dreven ze schapen die zich verwijderden louter en alleen met hun geblaf terug naar de kudde. Echt onwillige schapen trokken ze zachtjes aan hun haar, of ze botsten er op volle snelheid tegenaan. Om te weten te komen of een Schapendoes die aanleg nog bezit, zijn schapen ook helemaal niet nodig. Want schapenhoeden is slechts een onderdeel van die erfelijke aanleg, en zeker niet het belangrijkst. Immers, wat heb je aan perfect hoedende honden die niet naar jou luisteren? Alleen honden die al een hechte band met één bepaalde mens hadden ontwikkeld en daarbij de drang vertoonden voor diegene te willen werken kregen de kans bij de kudde te bewijzen wat ze waard waren. Ons ras dankt zijn bestaan dan ook niet aan het schapenhoeden sec, maar aan het vermogen van individuele honden te kunnen anticiperen op één bepaalde persoon. En aan het vermogen om de individuele mens het gevoel te geven dat een bepaalde hond hem “iets” doet. Want schapenhoeden was slechts bijzaak voor de voorouders van onze Schapendoezen. Vaker waren ze als erfbewaker, karn-, ketting- of trekhond aan het werk, of bezig hun maag te vullen met allerlei ongedierte rond de boerderij. Schapendoezen bezaten ook een heel sterk jachtinstinct en werden zo vaak gebruikt om te stropen dat er in de middeleeuwen een verordening bestond die het schapenhoeders verbood om tussen mei en september Schapendoezen mee het veld in te nemen. Feit is verder dat men vroeger vaker schapen hoedde zonder hond dan met, simpelweg omdat dat makkelijker is, zeker voor het soort mens dat vroeger meestal op dit werk gezet werd. Schapers die honden gebruikten deden dat dan ook omdat ze van honden hielden. De hond hoorde bij een bepaalde schaper, en niet zozeer bij de kudde. De specifieke eigenschap waar de Schapendoes eeuwenlang op geselecteerd werd, is daarom die bijzondere aanhankelijkheid van ze, die drang naar lichamelijk contact met je, samen met die gretigheid waarmee ze alles voor je doen.

Agility is daarom een veel betere manier om na te gaan of je hond nog over het vermogen beschikt om schapen te kunnen hoeden dan het schapenhoeden zelf. Een schapendoes die zich in de agility bewezen heeft, voldoet daarmee aan het oorspronkelijke primaire selectiecriterium, en heeft het schapenhoeden dus ook in zich. Voor zover erfelijk zijn beide eigenschappen namelijk onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Teun stribbelt tegen

De vachtverzorging van een Schapendoes is een dagelijks terugkerend gebeuren. Kammen met een kam is daarbij uit den boze, borstelen het beste. Voordat ik mijn Schapendoezen borstel volg ik altijd het voorschrift van P.M.C. Toepoel en kam de vacht met mijn vingers uit op klitten en dingen die er niet in thuishoren, wat werkelijk van alles zijn kan. Behalve allerlei zaden, takjes en blaadjes heb ik o.a. al eens een stuk prikkeldraad,  huisjesslakken en zelfs regenwormen uit de vacht verwijderd. Vooral de poten en voeten vergen daarbij extra aandacht omdat die het meeste contact te verduren hebben en klitvorming tussen de tenen en onder de bal van de voet heel snel hinderlijk worden. Vervelend genoeg zijn dat ook de gevoeligste plekken om te ontklitten en ik train pootverzorging dan ook van begin af aan erin. Helaas kreeg ik Teun pas toen ze twee jaar was en moest ze er toen nog aan wennen dat ik onder haar poten keek. Waar Baldr het gelaten ondergaat, heeft Teun er altijd moeite mee blijven houden  dat ik haar poten behandel, wat ze uit door haar poten weg te trekken of in mijn handen te bijten. Pootverzorging was dus altijd al een worsteling, waarbij ze  naarmate ze ouder wordt steeds meer opgewonden raakt. Nu ze zo oud is vind ik dat tegenstribbelen eigenlijk te bezwaarlijk worden, zodat ik ook maar voor de weg van de minste weerstand gekozen heb en voortaan klitten niet meer ontwar maar gewoon afknip. Inmiddels heb ik dusdoende haar voorpoten geheel onthaard, zodat het lijkt alsof ze op twee stokjes i.p.v. voorpoten loopt.

Uitpluizen stamboom altijd zinvol bij Schapendoezen

Ik hoor fokkers nogal eens de mening verkondigen dat je bij Schapendoezen niet meer dan een paar generaties hoeft terug te gaan omdat ze verder toch allemaal nauw verwant aan elkaar zijn. Dit baseren ze op het feit dat alle nu levende Schapendoezen stammen van dezelfde negen beginhonden. Onderzoek van de prof. Hirschfeldstichting in 2000 wees daarentegen uit dat het ras bestaat uit 27 verschillende families, waarvan de grootte zeer uiteenloopt, van 40% van het totaal tot bestaande uit slechts één nest. Tevens bleek dat de meeste van deze families uitsterven doordat ze zich niet (meer) voortplanten. De macht van het grote getal maakt namelijk dat er bij het huidige selectiebeleid van de Nederlandse fokadviescommissie steeds meer honden van de grootste groep betrokken worden bij de voortplanting en steeds minder van de kleinste families. Families die soms tot aan de 1e generatie verschillen van elkaar! Zo zijn er bijv. Schapendoezen die de 1^e generatiehond Jeroen (1961) niet in de stamboom hebben en bestaat de groep die wel op Jeroen teruggaat weer uit een grote familie die Jeroens zoon Polly wel in de stamboom voert en een hele kleine die dat niet doet.

Sommige Schapendoezen hebben dus vergeleken met de meeste andere een bijzondere afstamming. Bijzonder omdat ze teruggaat op honden die de rest ontbeert, hetgeen tot direct voorouderverlies voert indien deze Schapendoezen zich niet voortplanten; c.q. honden ontbeert die de rest wel heeft, een bijzonderheid die alleen in stand blijft zolang de betrokken honden uitsluitend met elkaar gecombineerd worden. Toch worden deze aparte families steeds minder gebruikt bij de voortplanting. Weliswaar wordt er met steeds meer Schapendoezen gefokt, maar het merendeel daarvan is nauw verwant aan elkaar, waardoor andere families steeds minder aan bod komen. Teveel honden gebruiken van dezelfde stam leidt echter tot onbeheersbare drift in het ras. Het streven zou dan ook moeten zijn de genenpool zo breed mogelijk te houden door zoveel mogelijk verschillende honden van verschillende afstamming te gebruiken. Het uitpluizen van de stambomen van te maken combinaties is daarbij onontbeerlijk. Telt men daarbij het aantal generaties dat de betrokken hond scheidt van de laatste beginhond (Boeloe) dan blijkt dat soms verrassend gering te zijn. Zo worden er deze eeuw nog steeds honden geboren die pas 6 generaties raszuiver zijn, als bijv. het J-nest van La Douce Grise* uit 2002 en mijn eigen nest uit dat jaar.

Het bijzondere van de opbouw van het ras is namelijk dat er van de bijna tweehonderd na de oorlog gevonden Schapendoezen slechts twaalf 1^e generatie Schapendoezen overgebleven zijn, die echter maar liefst 20 jaar lang ingezet werden. Anders gezegd: er zijn 20 jaar lang 2e generatie  honden geboren (in totaal 17**), van 1953 (Reeuwijks Pietertje en Janneke) tot 1973 (Polly en Pandoer). Laatstgenoemden (kinderen van Jeroen) vormen de jongste loot aan de Schapendoezenstam. Daarbij zijn de nakomelingen van Polly alleen gekruist met die van Pandoer, waardoor er een aparte tak ontstond van honden die behalve via Pandoer ook nog via Polly van Jeroen afstammen. Deze “Stam van Jeroen” stelde in de jaren 80 nog maar weinig voor, maar omvat inmiddels waarschijnlijk de meerderheid van het ras doordat met name de zogenaamde “Polly-tak” in handen van de veelfokkerij geraakte. De opmars van Jeroen in de stamboom van de Schapendoes is een typisch voorbeeld van wat er fout zit binnen de schapendoezenfokkerij: het veel te vaak inzetten van één en dezelfde hond. Pandoer wierp namelijk 6 nesten met een totaalresultaat van 40 honden. En Jeroens kleinkinderen van het I-nest van 't Heideleven (Pluis DoeshorstxPandoer, 1982) produceerden samen 17 nesten met een totaal van 115 honden tot gevolg. Daarbij spant de reu Idio Heideleven de kroon met 11 nesten en 70 kinderen. Iodora Heideleven wierp 5 nesten met in totaal 38 kinderen en Iris Heideleven wierp éénmaal 7 kinderen. Overigens werd Idio's vader Pluis Doeshorst (1972) 9 maal ingezet met 51 kinderen tot gevolg. Idio had dus maar liefst 83 (half)broers en -zusters. Waar het toeval bepaalt welke honden zich voorplanten en de selectiecriteria voor de honden die in aanmerking komen gebaseerd zijn volkomen subjectieve gronden kunnen rasspecifieke eigenschappen vervangen raken door hondspecifieke eigenschappen, als er steeds meer met nakomelingen van uitsluitend die hond gefokt wordt.

Een fokadviescommissie van een rasvereniging zou zich bij het adviseren daarom moeten baseren op het totaaloverzicht van de afstamming van alle beschikbare honden.

Overigens uit het genetische verschil zich natuurlijk ook in het fenotype. In wat wij als mooi of lelijk betitelen dus. Een verstandig fokker combineert daarom op verschil in uiterlijk i.p.v. op overeenkomst in schoonheid.

*Via Zoon Koen van Wietse Sebastiaan – Friso ibolies – Ulisa Richesse – Ivo Warwinckel – Karu

**Oorspronkelijk waren er natuurlijk veel meer 1^e en 2^e generatie Schapendoezen, maar ik beperk het hier tot alleen die honden die nog voorkomen in de stambomen van in deze eeuw geboren Schapendoezen.

Baldrs blubberslootavontuur

Nederlanders zijn verplicht hun sloten uit te baggeren, maar waar sloten uit zicht liggen, licht men daar nogal makkelijk de hand mee. Vanochtend liep ik weer met de honden langs het voetbalterrein aan het Tennispad, omdat daar verder niemand loopt en het twee voetbalvelden lang is. Bovendien laat Teun duidelijk blijken dat ze blij is dat we niet doorlopen naar het Spaarne, ze gaat zelfs lopen dollen met Baldr. Het is geen echt pad maar een vrije strook tussen het hek en de struiken, die een meter of tien diep zijn met daarachter een sloot. Mijn twee Schapendoezen vinden het een interessante plek om hun jachtinstinct bot te vieren. Helemaal aan het eind van de strook staat een hekwerk tot de slootkant. Aangezien dit stuk totaal uit ieders zicht ligt, is daar in tijden niet meer gebaggerd met als gevolg dat de sloot daar geen water meer bevat maar alleen bagger.
Dat bracht Baldr blijkbaar op het idee dat je op die manier om het hek heen kunt lopen, want voordat ik er erg in had sprong hij op de bagger en zonk er direct tot zijn kop in weg, zodanig dat hij er op eigen kracht niet meer uit los kwam. Nu had ik eerder deze week net gezien hoe een paard in drijfzand weggezakt was en men met man en macht uren in de weer was om het paard uit zijn benarde positie te bevrijden, dus de schrik sloeg me om het hart. Gelukkig kon ik hem net bij zijn kop pakken zonder zelf de sloot in te hoeven gaan, en blubber is geen drijfzand, dus hij kwam toch nog vrij gemakkelijk los, maar wel helemaal zwart van de blubber. Gelukkig liepen we daarna langs het Spaarne en kon ik hem met enige overreding zover krijgen dat hij erin sprong, zodat het meeste er weer afgespoeld is, maar hij ligt terwijl ik dit schrijf toch behoorlijk te meuren aan mijn voeten, dus ik ga nu nog maar een extra wandeling maken om hem helemaal op te laten drogen, zodat ik straks de modderresten uit zijn vacht kan borstelen. Meer voor de hand ligt natuurlijk de hond gewoon in bad stoppen, maar als er iets uit den boze is voor een Schapendoes is het dat wel.