Baldr jaloers

Schapendoezen zijn heel aanhankelijke honden en des te meer je er hebt des te moeilijker ze allemaal even veel aandacht te geven. Eigenlijk zou je niet meer dan één Schapendoes tegelijk moeten hebben, maar als je zelf je volgende hond wil fokken, heb je er toch al snel meer dan eentje.
Ben ik blij dat ik eindelijk weer de aandacht van Teuntje krijg, gaat Baldr ineens dwarsliggen. Hij kan gewoon niet hebben dat ik Teuntje extra vertroetel en gaat dan proberen zich ertussen te wringen. Ik stuur hem dan even naar zijn mand, maar vandaag had hij iets nieuws bedacht. Hij ging ineens mank lopen. Ik uitvoerig zoeken waarom maar kon niets vinden. Toen ik met hem naar buiten ging en hij de sneeuw ontdekte was er ineens geen sprake meer van kreupelheid.
Volgens mij deed hij blijkbaar alsof om meer aandacht te krijgen.

Teun helemaal terug van geestelijk weggeweest

Het hele afgelopen jaar verzonken geweest in haar eigen wereldje, maar nu staat ze ineens weer naast mijn stoel aandacht te vragen. Echt geweldig om ineens weer contact te krijgen met een hond die je wat dat betreft al had afgeschreven. Ze bewees gisteren ook weer eens mijn stelling dat hoogbejaarde Schapendoezen misschien slechter zien en horen maar daarentegen wel scherper gaan ruiken. Er zit al een tijd een zwerfkat in mijn tuin vanwege mijn muizenkolonie. Daarom had ik gisteren een bakje kattevoer  gekocht en om te voorkomen dat mijn honden het opvraten in een hoekje van de tuin verstopt onder een tuinmeubel waar die kat wel maar mijn honden niet bij konden komen dacht ik. Toen ik Teun echter een tijdje later de tuin in liet, liep ze direct linea recta ernaartoe en kroop op haar buik eronder om het te pakken te krijgen, terwijl Baldr het helemaal niet  in de gaten had.
Ze verzint ook ineens weer nieuwe dingen. Zo heb ik een grote waterbak van een meter doorsnee in de tuin voor de vogels waar ze al tien jaar netjes omheen loopt maar vanochtend ineens middenin stond.

Teun terug van geestelijk weggeweest

Het akeligste van hoogbejaarde Schapendoezen vind ik wel het verloren gaan van het contact ermee. Op een gegeven moment raken ze geestelijk afwezig wat dat betreft, lijkt het wel. Teun begon begin dit jaar duidelijk af te haken. Ze werd hoe langer hoe minder aanspreekbaar en ging steeds meer haar eigen gangetje en mij uit de weg. Het leek wel af ze niet meer begreep wie ik was. Baldr daarentegen kreeg steeds meer belangstelling van haar. Als ik met hem was wezen wandelen werd hij bij thuiskomst uitvoerig verwelkomd door haar, terwijl ze aan mij helemaal geen aandacht meer besteedde. Ook verder had ze geen aandacht meer voor me, ze liep de hele dag door het huis te dwalen, afwisselend overal omheen lopend en rondjes draaiend om haar eigen as. Vooral het laatste hield ze heel lang vol, steeds sneller draaiend met zo nu en dan een sprongetje ertussen. Soms sloeg ze bij het draaien met haar kop tegen het meubilair, soms kwam ze al draaiend bij Baldr in de buurt en begon ze die ineens aan te vallen, niet agressief maar speels. Als hij langs haar glipte, greep ze hem ook vaak bij zijn achterpoten, waarna ze hem dan achtervolgde. Verder hield ze hem steeds in het oog, als hij de tuin in stormde omdat er een kat zat, liep ze direct hard hollend achter hem aan en als hij ergens stond te snuffelen kwam ze ook direct mee ruiken, maar als ik haar aandacht probeerde te trekken, ontweek ze me voortdurend. 

Omdat ik dacht dat ze misschien vanwege pijn rondjes draaide, heb ik haar uitvoerig door de dokter laten onderzoeken en een kuur met pijnstillers gegeven om te kijken of ze er dan mee zou stoppen. Wat niet het geval was, waardoor ik concludeerde dat ze het blijkbaar deed omdat ze het leuk vond. Wat me in de loop van het jaar wel opviel was dat ze toch in mijn buurt bleef bij het rondjes draaien. Als ze in de kamer aan het draaien was en ik in de tuin aan het werk ging stond ze na een tijdje ook in de tuin te draaien en als ik in de keuken of de slaapkamer was, doemde ze ook daar op.

Maar met het nieuwe jaar veranderde haar gedrag ineens weer terug naar de oude Teun. Ze ziet me nu weer staan, volgt me met haar ogen en als ik in de keuken ben, zie ik dat ze met haar ogen mijn handen blijft volgen en zodra ik Baldr wat geef maakt ze ook weer kenbaar dat zij ook wat wil. Ze reageert ook weer op balletjes die ik langs haar rol door erachter aan te gaan en ze te pakken, maar terugbrengen doet ze niet meer.

Nu maar hopen dat het geen tijdelijke opleving is.

Hoogbejaarde honden houden hun hebbelijkheden

Teun begint in februari aan haar vijftiende levensjaar en is daarmee de vijfde hond die me dat geluk bezorgd. Wat me de ervaring verschafte dat er met veel definitief ouderdomsuitval nog jaren goed te leven valt en het daarom vaak erger lijkt dan blijkt. Dat Schapendoezen hoogbejaard worden, is overigens eerder regel dan uitzondering. Al vanaf de beginhonden, waarvan we weten dat i.i.g. Boeloe de 16 haalde. Terug bladerend in de clubbladen kom je regelmatig berichtjes over ze tegen, helaas meestal met slecht nieuws, zodat de indruk gewekt wordt dat hoogbejaarde honden niets dan kommer en kwel zijn. Wat beslist niet zo is maar blijkbaar ontstaat de behoefte iets over een oudje te melden pas als het geen goed nieuws betreft. Terwijl de meeste Schapendoezen toch heel gezond heel oud worden. Die van mij gingen steeds slechter zien, wat nauwelijks problemen gaf, en steeds slechter horen, wat veel lastiger is, vooral als ze ook hun vermogen tot lokalisatie verliezen.  Wat bijv. bij mijn Drakie het geval was. Als ik achter hem liep en hem riep, dacht hij op zijn oude dag dat ik heel ver voor hem uit liep en ging er in galop vandoor.  

Bij Teun merk ik iets soortgelijks. Als ze in de kamer rondloopt en ik roep haar vanuit de keuken, zie ik aan haar kopbewegingen dat ze probeert vast te stellen waar het geluid vandaan komt zonder er in te slagen. Ze houdt haar kop schuin omhoog maar hoe ik ook roep, ze vindt me alleen als ik zorg dat ze me kan zien. Wat ik weer alleen aan haar ogen merk, reden waarom ik al het haar eromheen wegknip. Zien doet ze nog goed en verder mankeert haar lichamelijk nog niets. Veel moeilijker is het in te schatten hoe ze er geestelijk voorstaat. Teun is altijd een nauwelijks te beïnvloeden hond geweest wat haar gedrag betreft ( de reden waarom ik haar kreeg), en nu haar gedrag door haar hoge leeftijd aan verandering onderhevig is, valt het voor mij niet mee te duiden of dat al dan niet een teken van dementie is.

Zo wilde ze ineens niet meer eten. Toen het etenstijd was, liep ze wel blij mee naar de keuken, maar daarna rechtstreeks door naar haar slaapplaats, i.p.v. net zoals Baldr mee naar de plek waar ik hun voer neerzet. Ze kwam op mijn roepen wel naar haar etensbak, maar ze bleef er alleen een tijd naar staan kijken maar eten ho maar. Na een paar dagen begon me dat zorgen te baren. Als ik haar een bot gaf, ging ze er we flink op knagen dus met haar gebit was niks mis, maar eten wilde ze niet meer terwijl ze toch een hongerige indruk maakte en in de tuin voor de vogels bedoelde broodkorsten van mijn buren opvrat. Omdat ik dacht dat het misschien aan het voer lag kocht ik blikvoer, waar ze wel interesse in scheen te hebben bij het openmaken, maar toen ik de etensbakken pakte holde ze subiet weer naar haar slaapplaats. Daarop bedacht ik dat ze misschien bang voor de etensbak was geworden, zodat ik haar met de hand ging voeren, waar ze na drie happen ook genoeg van had. Waarop ik bang werd dat er ergens in haar hersens iets mis gegaan was en ze vergeten was hoe ze moest eten.
Baldr had ik intussen zijn gewone voer gegeven, maar die had door dat Teun iets lekkerders had gekregen dus die wilde zijn brokken niet meer. Aangezien ik niet van plan was op blikvoer over te stappen, liet ik Baldrs eten staan, er van uitgaand dat hij later wel genoeg honger zou krijgen. Zit ik om een uur of tien te Googelen  naar  problemen met verouderende hondenhersenen, hoor ik ineens gerommel in de etensbak, terwijl Baldr naast me op de grond ligt. Staat Teun Baldrs brokken op te eten.
Blijkt dat ze voortaan niet meer om zes uur maar om tien uur eten wil.

Eerste tekenen naderende ouderdomsproblemen

Sinds Baldr mijn zesde hond is die aan het elfde jaar begonnen is (voor een Schapendoes ongeveer tweederde van wat je aan jaren verwachten mag), zie ik de tekenen der naderende ouderdom zich eerder dan ooit tevoren voordoen. In mijn beleving beginnen oude honden op enig moment hun interesse te verleggen van de mensenwereld  naar hun eigen wereld. Ze nemen steeds meer tijd om geuren op te snuiven en laten zich er steeds moeilijker in storen. Ze gaan er als je ze de tijd geeft soms zo in op dat ze vergeten welke kant ze opgingen en dan de verkeerde kant kiezen. Dus op een gegeven moment loop ik niet meer gewoon door als mijn oudste hond ergens blijft staan ruiken, maar blijf op een paar meter afstand een oogje in het zeil houden. 
Nu ga ik en paar maal per week een groep ganzen eten geven tijdens de wandeling met Baldr, wat een paar kilometer lopen langs een wandelpad en daarna een fietspad vergt, voordat de ganzen bereikt zijn, die dan ergens langs het Spaarne grazen. Baldr moet er niets van hebben en blijft altijd binnen het fietspad snuffelen, terwijl ik die ganzen hun brood geeft. Dimaal waren er een paar wat verderop, dus ik liep wat in hun richting en daardoor uit het directe zicht van Baldr. Toen ik na een paar minuten klaar was en terug naar het fietspad liep, zag ik nog net heel in de verte Baldr hollen. Daarna een hele tijd niets, en toen weer heel in de verte een heel snel groter wordend stipje. Later hoorde ik dat hij de hele drie kilometer van het wandelpad terug gehold  was en toen direct weeromkeerde. Behalve een bewijs dat honden echt wel kunnen denken voor mij ook een teken om beter op hem te gaan letten.

Met Baldr en Teun naar het Reinaldapark gewandeld

Een wandeling van bijna drie uur. Eerst twee kilometer langs de autobaan om het park te bereiken, wat in het tempo van Teun bijna een uur kostte en daarna een uurtje door het park geploegd. Over zandbergen en door modderpartijen, want het park wordt gerenoveerd en zal straks i.p.v. een intiem parkje een soort autobaan met groenstrook worden, want de paden worden verbreed tot zes (!) meter. Geen idee wat de bedenker ervan bezield heeft. Ondertussen is het lekker wild geworden, want de vernieuwing is een meerjarenplan en al drie jaar bezig. Voorlopig valt er bijna geen hond laat staan mens te bekennen dus de wilde dieren hebben er vrij spel. Baldr holt zich de longen uit het lijf en zelfs Teun schudt de ouderdom van zich af en holt mee alsof ze een jonge hond is. Ze springt weer als vanouds het water in, gaat dan zitten en kwakt haar achterlijf dusdanig heen en weer dat het water over haar rug rolt tot ze echt kletsnat is geworden. In tegenstelling tot Baldr, die als echte Schapendoes ook wel steeds de sloot in holt, maar het water nooit hoger dan tot zijn buiklijn laat komen. Zijn vader Tjalfi ging als het erg warm was nog wel eens zwemmen, terwijl grootvader Drakie echt dol op de zee was en soms de indruk wekte dat hij Engeland wilde bezoeken, zo ver zwom hij de zee in.
Nadat ze zich in het park uitgeleefd hadden moesten we de twee kilometer weer teruglopen, wat Teun zienderogen vermoeider deed raken. Eenmaal thuis ging ze gelijk onder zeil en twee uur later ligt ze nog steeds te ronken.

Teun nu speelser dan Baldr

Ook honden blijken ondanks hoge leeftijd toch nog op nieuwe ontwikkelingen te kunnen reageren. Sinds kort hebben mijn buren een jong katje dat steeds in mijn tuin rondspookt omdat daar een muizenfamilie woont. Nadat Baldr het katje een paar maal wegjoeg begon Teun mee te doen en nu de tuindeuren weer de hele dag open kunnen staat Teun continu in de deuropening te loeren of de kat zich weer laat zien, terwijl Baldr er de brui aan gegeven heeft. Teun richt zich ook steeds meer op Baldr i.p.v. op mij. Zodra Baldr tijdens het uitlaten ergens op afholt rent ze hem achterna en al hij ergens staat te ruiken komt ze ook direct kijken, Ook in huis is ze ineens veel meer op Baldr gericht, niet tot zijn onverdeeld genoegen overigens. Hij ligt vaak lekker te slapen terwijl Teun rond blijft lopen en na een tijdje dan Baldr lastig gaat vallen met schijnaanvallen. Baldr snapt er niet veel van maar wil wel met haar spelen, wat een hoop herrie veroorzaakt. Laatst probeerde hij haar zelfs te bespringen, maar toen viel ze toch even heel fel tegen hem uit.