Heerlijk wandelen in De Groene Weelde

Omdat we gisteren door de stad  wandelden, wat weinig vertier voor een Schapendoes biedt, ben ik vanochtend met Baldr naar de Groene Weelde getogen, waar het altijd heel stil is en dus stikt van de hazen en konijnen. Hoewel er duizenden honden in de nabije omgeving leven, kom ik er zelden iemand met een hond tegen, alleen hondenuitlaatservices, maar die lopen dan weer met twintig honden tegelijk ofzo. Baldr gaat hier altijd helemaal uit zijn dak van plezier, loopt van hot naar her en duikt om de haverklap het water in om af te koelen van al dat gehol. Voor ik het wist was ik door het hele park heen, terwijl Baldr nog geen tekenen van vermoeidheid vertoonde. Gelukkig kun je van de Groene Weelde via een tunneltje oversteken naar Het Haarlemmermeers bos, zodat we de wandeling nog wat konden verlengen, tot groot genoegen van Baldr.  

Opkomst van de stam van Jeroen in de Schapendoezen populatie

Doordat er ruim 15 jaar zat tussen het inzetten van de eerste en de laatste beginhond, zit er tussen de huidige Schapendoezen nog steeds een groot verschil in het aantal generaties dat ze van de beginhonden af kunnen staan. De meeste Schapendoezen van na 2000 zitten tussen de 10 en de 15 generaties afstand van de beginhonden, maar er zijn ook nog twee nesten van de 8e generatie geworpen. Althans binnen Nederland dan, maar er bestaat geen reden om te veronderstellen dat er in het buitenland nog jongere generaties rondlopen!

Alhoewel er aan de andere kant in het buitenland wel lijnen bestaan die rechtstreeks teruggaan op Janneke Richesse (1969), in tegenstelling tot Nederland, waar er niet meer gefokt wordt met rechtstreekse nakomelingen van Janneke. Hetzelfde zou bij de reuen dus ook kunnen voorkomen, al lijkt dat onwaarschijnlijker omdat het buitenland juist vaak van Nederlandse reuen gebruik maakt. Uiteindelijk leverde deze vijftienjarige periode van het  inzetten van nulgeneratie Schapendoezen slechts twaalf eerste generatie raszuivere Schapendoezen op.

Van de twaalf eerste generatie Schapendoezen is Jeroen als laatste ingezet, veel later dan de rest, namelijk pas in 1973. Daardoor vormen zijn nakomelingen de jongste loot aan de Schapendoezenstam. Helaas heeft Jeroen geen mannelijke nakomelingen meer die rechtstreeks op hem teruggaan. Een ander verschil van Jeroen met de andere elf eerste generatie Schapendoezen is dat hij niet in elke stamboom van na 2000 geboren Schapendoezen voorkomt en de rest wel. Een aparte stam dus, die in de jaren 90 nog maar weinig voorstelde maar inmiddels waarschijnlijk de meerderheid van het ras omvat doordat zijn nakomelingen in handen van de veelfokkerij gevallen zijn en zijn stam derhalve schrikbarend vermeerderd wordt.

De opmars van Jeroen in de stamboom van de Schapendoes is een typisch voorbeeld van wat er fout is aan het fokbeleid van de rasvereniging. Daarbij doel ik niet op het feit dat de nakomelingen van Jeroens zoon Polly alleen gekruist zijn met nakomelingen van Jeroens dochter Polly, want dat zal wel bewust gedaan zijn. Het maakt wel dat er binnen de stam van Jeroen een apart takje bestaat van honden die behalve via Pandoer ook nog via Polly van Jeroen afstammen. De fout waar ik op doel is het veel te vaak inzetten van één en dezelfde hond. Pandoer heeft namelijk 6 nesten geworpen met een totaalresultaat van 40 honden.

Maar Jeroens kleinkinderen van het I-nest van ‘t Heideleven (Pluis DoeshorstxPandoer) hebben samen 17 nesten geproduceeerd met een totaal van 115 honden tot gevolg.

Daarbij spant de reu Idio Heideleven de kroon met elf nesten en 70 kinderen.

Iodora Heideleven wierp 5 nesten met in totaal 38 kinderen en Iris Heideleven wierp éénmaal 7 kinderen. Overigens werd Idio’s vader Pluis Doeshorst 9 maal ingezet met 51 kinderen tot gevolg. Idio had dus maar liefs 83 halfbroers en -zusters.

Los wandelen door de Grote Houtstraat en verder

Nu de tuindeuren weer de hele dag open kunnen, neem ik Teun voortaan alleen nog maar voor korte wandellingetjes mee. Weliswaar moeten oude Schapendoezen de hele dag in beweging blijven, want ze verstrammen  als ze teveel gaan liggen slapen , maar daar hoef ik bij Teun niet voor te vrezen, die loopt de hele dag door huis en tuin rond, wat ze afwisselt met lange peinsperiodes. Ze komt ook dagelijks nog meermaals met een tennisbal aanzetten, die ze dan naar mijn hoofd slingert om mijn aandacht te trekken.
Met Baldr alleen mee kan ik me veel meer permitteren. Vanochtend los door de drukste winkelstraat van Haarlem gelopen, met Baldr een meter of tien voor me, zwalkend van de ene naar de andere kant, elke openstaande winkeldeur in lopend, waarna hij omdraaide om te kijken of ik  volgen zou, om vervolgens op naar de volgende te gaan. Heel leuk om het commentaar op een loslopende Schapendoes te horen. Omdat ik achter hem aanloop hoor ik ze  vaak tegen elkaar zeggen hoe mooi ze hem vinden. Veel mensen probeerden ook in te schatten of hijbij iemand hoorde en aangezien ik dat niet laat merken en Baldr ook niet, probeerden ze hem vervolgens mee te lokken.  Niemand pakte zijn mobieltje om bevoegde instanties te alarmeren. Ook winkeliers die voorin hun winkel waren,  reageerden  enthousiast op hem. en een aantal buitenlanders, waaronder een paar Japanners stonden hem zelfs heel lang na te kijken, met hun mobieltjes naar hem wijzend, druk pratend. Als ze dachten een in Japan onbekend ras gekiekt te hebben, vergissen ze zich echter want er zijn al Schapendoezen naar Japan geèxporteerd. 
Uiteraard had ik hem eerst uitvoerig de tijd gegeven alles wat hem dwars zat kwijt te raken in het Frederikspark.

Hoe je hond je iets duidelijk maakt

Vanochtend liep Teun niet gelijk de tuin in maar bleef wachten tot ik Baldr ging uitlaten en liep toen pas naar buiten. Daarom besloot ik haar maar weer mee te nemen en ze liep zowaar ook nog in een redelijk tempo mee tot aan de Schipholweg, waar ik ze los kon laten. Langs die weg ligt een twee kilometer lange groenstrook en ik loop die dan in mijn eigen tempo af, Teun een eindje achter me en Baldr een flink stuk voor me.
Schapendoezen hebben wel de neiging aan hun bazen te blijven plakken,  maar ik heb Baldr van jongs af aan bijgebracht dat er meer van de wereld te genieten valt dan zijn baas alleen en in het vrije veld is hij dan ook soms zelfs helemaal uit zicht verdwenen. Teun is zo oud dat ze overal heel lang blijft staan ruiken dus die was al ras heel ver achterop geraakt en bleef  tenslotte staan dralen bij de plek waar ik soms oversteek als ik snel terug wil zijn. Toen ik uiteindelijk terugliep zag ik dat ze op drie poten naar me toe strompelde. De poot waar ze onlangs mee in het glas getrapt had omhoog houdend. Ik besloot daarom maar de korte route te nemen en stak over. Eenmaal aan de overkant losgelaten, liep ze plotsklaps vrolijk op vier poten voor me uit. Alsof ze opgelucht was dat ze niet zo ver hoefde te lopen.

Terug bij waar het mee begon

Teun sprong vanochtend wederom bij het ontwaken direct de tuin in, zodat ik haar opnieuw thuis liet en met Baldr alleen op stap ging,wat me terug deed denken aan hoe ik begon met Schapendoezen, namelijk ook met slechts één Schapendoes wandelen. Aan de ene kant met een beetje een triest gevoel omdat het toch het begin van het einde van Teun is, maar aan de andere kant met plezier omdat wandelen met maar één hond een stuk makkelijker is en Baldr bovendien een stuk sneller loopt dan Teun. Ik kan nu dus eindelijk weer veel verder lopen en dat maakt het uitlaten een stuk afwisselender. Voor het eerst dit voorjaar weer naar het  Reinaldapark gelopen, dat al jaren onder constructie ligt en waar de ene keer een berg aarde van twintig meter hoog ligt en de volgende keer een grote plas water. Er lopen momenteel maar heel weinig mensen daar vanwege alle blubber, wat het een stuk interessanter voor Balder maakt omdat er veel meer wild zit. Hij kon zich helemaal uitleven, eerst achter de hazen aan en later achter de fazanten.

Dat Vervloekte vuurwerk ook

Vannacht voor het eerst dit jaar weer met open tuindeur geslapen. Toen we vanochtend wakker werden liep Teun meteen de tuin in en deed haar behoefte.  Daarop besloot ik haar maar thuis te laten en alleen met Baldr op stap te gaan. Het fijne ervan is dat ik hem dan direct los kan laten, omdat hij zo goed luistert. Het mag wel niet, maar een Schapendoes loopt van nature tien  tot twintig meter voor je uit, zodat niemand kan zien dat hij bij mij hoort. Het is wel goed  opletten natuurlijk, want hij holt zo de weg over als hij daar een hond of kat ziet en alleen als ik tijdig ingrijp blijft hij aan de goede kant. In de namiddag besloot ik Teun ook maar mee te nemen, want Schapendoezen moeten veel beweging hebben, zeker als ze eenmaal heel oud zijn geworden. Tot mijn verbazing liep Teun direct mee naar buiten en wandelde zelfs in een redelijk tempo mee tot de plek waar ze los kan. Toen we het Frederikspark gerond hadden en weer bijna thuis waren, stak iemand achter onze rug ineens vuurwerk af, waardoor Teun op hol sloeg. Gelukkig was ze weer aangelijnd, anders had ik het nakijken gehad. Begin januari gebeurde het ook toen ze los liep, toen is ze drie kilometer aan een stuk door blijven hollen, waarbij ze de vierbaansautoweg voor het Reinaldapark overstak. Gelukkig zag iemand op de fiets het gebeuren en die was zo vriendelijk om achter haar aan te blijven fietsen tot ze in het park verdween. Daar kwam ze tot rust en kon ik haar uiteindelijk weer inhalen. Hopelijk is ze niet zo geschrokken dat ze nu helemaal niet meer naar buiten durft.

Teun speelt opnieuw toneel

Vanochtend liep Teun ineens weer gewoon mee, zonder dralen of wat en zonder ogenschijnlijk nog wat aan haar poten te mankeren. Toen we echter weer het Tennispad richting Spaarne insloegen begon ze ineens weer op drie poten te lopen.  Pas toen we het jaagpad afliepen ging ze weer gewoon op vier poten lopen. Blijkbaar was ze opgelucht dat de ganzen verdwenen waren, want even verder sprong ze plotsklaps subiet Balder acheterna  het Spaarne in, wat ze de hele winter tot nog toe niet gedaan had. Terwijl ze zoals alle Schapendoezen dol op water is, zolang ze met haar poten de grond aan kan raken.