Dat Vervloekte vuurwerk ook

Vannacht voor het eerst dit jaar weer met open tuindeur geslapen. Toen we vanochtend wakker werden liep Teun meteen de tuin in en deed haar behoefte.  Daarop besloot ik haar maar thuis te laten en alleen met Baldr op stap te gaan. Het fijne ervan is dat ik hem dan direct los kan laten, omdat hij zo goed luistert. Het mag wel niet, maar een Schapendoes loopt van nature tien  tot twintig meter voor je uit, zodat niemand kan zien dat hij bij mij hoort. Het is wel goed  opletten natuurlijk, want hij holt zo de weg over als hij daar een hond of kat ziet en alleen als ik tijdig ingrijp blijft hij aan de goede kant. In de namiddag besloot ik Teun ook maar mee te nemen, want Schapendoezen moeten veel beweging hebben, zeker als ze eenmaal heel oud zijn geworden. Tot mijn verbazing liep Teun direct mee naar buiten en wandelde zelfs in een redelijk tempo mee tot de plek waar ze los kan. Toen we het Frederikspark gerond hadden en weer bijna thuis waren, stak iemand achter onze rug ineens vuurwerk af, waardoor Teun op hol sloeg. Gelukkig was ze weer aangelijnd, anders had ik het nakijken gehad. Begin januari gebeurde het ook toen ze los liep, toen is ze drie kilometer aan een stuk door blijven hollen, waarbij ze de vierbaansautoweg voor het Reinaldapark overstak. Gelukkig zag iemand op de fiets het gebeuren en die was zo vriendelijk om achter haar aan te blijven fietsen tot ze in het park verdween. Daar kwam ze tot rust en kon ik haar uiteindelijk weer inhalen. Hopelijk is ze niet zo geschrokken dat ze nu helemaal niet meer naar buiten durft.

Teun speelt opnieuw toneel

Vanochtend liep Teun ineens weer gewoon mee, zonder dralen of wat en zonder ogenschijnlijk nog wat aan haar poten te mankeren. Toen we echter weer het Tennispad richting Spaarne insloegen begon ze ineens weer op drie poten te lopen.  Pas toen we het jaagpad afliepen ging ze weer gewoon op vier poten lopen. Blijkbaar was ze opgelucht dat de ganzen verdwenen waren, want even verder sprong ze plotsklaps subiet Balder acheterna  het Spaarne in, wat ze de hele winter tot nog toe niet gedaan had. Terwijl ze zoals alle Schapendoezen dol op water is, zolang ze met haar poten de grond aan kan raken.

Teun speelt toneel

Gisteren goed de poot gecontroleerd. Verwonding leek geheel over en Teun liep er ook weer gewoon mee. Vanochtend bij het uitlaten ging ze echter ineens weer op drie poten lopen zodra we de deur uit waren. Toch kon ik niets vinden, ook niet bij knijpen erin. Ik heb haar wel direct weer thuisgebracht, maar ik denk dat ze zich aanstelt, typisch iets voor een Schapendoes. Voordeel is wel dat ik daarna met Baldr  een extra lange wandeling kon houden, wat met het mooie weer van vandaag extra prettig was. Eenmaal terug thuis liep Teun ook weer met alle poten, dus ik probeer vanmiddag maar weer of ze nu wel mee uit wil.

Baldr bijna gegrepen door 4 vechthonden tegelijk

Is mij net bij het uitlaten overkomen. Hier in de buurt is een terrein van zes voetbalvelden groot dat twintig jaar geleden bouwrijp is gemaakt en sindsdien ligt te wachten tot het gebouwd gaat worden. Ideaal terrein voor mensen met agressieve honden want totaal omheind en eigenlijk verboden toegang dus je komt haast nooit een ander tegen. Mijn honden zijn wel niet agressief maar het zit er ook vol hazen en ze vinden niks leuker dan achter ze aanjagen, al krijgen ze er nooit eentje te pakken. Ik weet wanneer welke gevaarlijke honden daar uitgelaten worden en heb slechts een keertje pech gehad dat er een enorme agressieve dogo argentino liep die mijn Schapedoes in zijn muil nam en er mee wegliep, al schuddend. Gelukkig sprong zijn baas erbovenop en kreeg hem los, en wonder boven wonder hield mijn hond er niets aan over, dankzij zijn enorme vacht.

Maar vanochtend liep ik diep in het terrein toen er ineens vier enorme honden het terrein opstormden en gelijk met zijn allen op de mijne afstoven. Meestal krijgen dat soort kolossen de mijne niet te pakken omdat hij veel sneller is, maar vier ontwijken is teveel en bovendien ging hij er niet vandoor maar bleef om me heen cirkelen, blaffend en wel. Waarop ze hem te pakken kregen, al beten ze gelukkig in zijn vacht en kon hij telkens loskomen. Ik heb hier wel gezegd dat als een hond zich in de mijne vastbijt en niet meer loslaat dat ik dan niet lijdzaam zou blijven toekijken, maar voordat het zover is kun je gelukkig ook nog wel wat doen.

Wat ik deed was me heel groot maken, met mijn armen wijd naar ze wijzen en met mijn zwaarste stem tegen die beesten tekeer gaan. De twee eigenaren bleven op veertig meter afstand staan kijken hoe het afliep en deden verder geen moer. We kenden elkaar wel, dus ze dachten zeker dat ik het wel zou oplossen en dat ze anders beter konden maken dat ze wegkwamen. Gelukkig lieten de honden zich door mij imponeren en dropen af. Waarna ik direct met mijn hond achter ze aan ben gelopen om te voorkomen dat mijn hond er een trauma aan over zou houden en om te vragen of ze voortaan eerst zouden willen kijken of de kust vrij was. Die mensen kunnen er ook niets aan doen dat ze zulke moeilijke honden hebben, al vraag ik me wel af waarom je er met alle geweld vier van dat kaliber op na wil houden. Gelukkig waren ze zich duidelijk rotgeschrokken en legden ze uit dat ze op afstand bleven omdat naderen hun honden zou aansporen om door te zetten.

Je loopt als je zo optreedt natuurlijk wel het risico dat ze jou grijpen, maar liever ik dan mijn hond. Bovendien zie je dat aankomen en kun je je heus wel verweren tegen aanvallende honden, al is vier tegelijk wat veel natuurlijk. Als ik de kans krijg trek ik in zo'n geval bliksemsnel mijn jas uit en hou die voor me om hem in te vangen en vaak schrikt zo'n hond daar dan zo van dat hij gelijk al afdruipt.

Teun nog steeds mank

Teun nu ook de eerste keer van de dag maar thuisgelaten omdat ze nog last van haar poot bleek te hebben. Wat me veel oponthoud opleverde aangezien iedereen vroeg waarom ik nog maar met een Schapendoes aan de wandel was. Het wandelen met alleen Baldr was wel een verademing. Normaal loop Baldr twintig meter voor me en Teun twintig meter achter me en kom ik ogen te kort om ze in de gaten te houden.

Teun trapt in glas

Vanochtend kreeg ik Teun pas na veel geworstel de deur uit. Toen ze zag dat ik mijn jas aantrok ging ze in haar mand liggen en wilde niet meer opstaan. Ik moest haar echt optillen om haar op vier poten overeind te krijgen en daarna echt trekken aan de lijn om haar de tuin in te krijgen. Daar ging ze direct zitten poepen, waarna ze ineens gewoon meeliep de tuin uit. Ook verder liep ze zonder gedraal de paar honderd meter van de Bakkerstraat tot over de Rustenburgerbrug mee, waar ik haar eindelijk los kan laten. Nog geen paar  passen later liep ze ineens kreupel, met haar ene voorpoot omhoog. Bleek ze in glas getrapt te hebben en moest ik haar terug naar huis dragen. Gelukkig weegt een Schapendoes niet zoveel, althans een teef van het formaat van Teun.

Jachtinstinct nog steeds aanwezig

Al mijn Schapendoezen waren fanatieke jagers, maar Teun spant de kroon wat dat betreft. Nu is jagen bij Schapendoezen iets heel anders dan het jagen van jachthonden, aangezien Schapendoezen voor zichzelf jagen op wat wij ongedierte plegen te noemen. Dat het om instinct gaat en niet om aangeleerd gedrag blijkt uit het feit dat ze de eerste keer dat ze een bepaald dier zien direct weten of het prooi is, alleen weggejaagd moet worden.  of dat het met rust gelaten moet worden. Het knappe van Teun is dat ze ondanks het haar voor de ogen alles ziet. Vanochtend liep ik in de Haarlemmer Hout toen ze opeens heel hard ging blaffen tegen een boom en toen omhoogkijkend langs andere bomen liep. Normaliter zit er dan een kat in de boom, maar deze keer kon ik die niet vinden. Pas na langdurig omhoog kijken kreeg ik door dat ze tegen een eekhoorn blafte en hem volgde terwijl hij van boom tot boom sprong. Wel vreemd eigenlijk want een eekhoorn lijkt me het laatste wezen dat een hond te pakken zou kunnen krijgen, zolang ze de vliegkunst nog niet machtig zijn.