Teun wil steeds vaker thuisblijven

Teun laat steeds duidelijker blijken dat ze niet meer mee uit wil. Zodra ik mijn jas aantrek, gaat ze in haar mand zitten en laat zich er zelfs aan de lijn niet meer uittrekken. Alleen de eerste wandeling van de dag wil ze nog mee, al loopt ze dan wel heel langzaam, stap voor stap, en moet ik steeds blijven trekken om vooruit te komen. Zodra ik de lijn eraf haal, gaat ze wel gewoon in draf en soms in galop, dus het is echt het aangelijnd zijn c.q. het niet ver genoeg achter me aan kunnen lopen wat  haar dwars zit. Omdat ze er inmiddels toe is overgegaan haar behoefte in de tuin te doen, waarmee zij mijn eerste Schapendoes is die dat doet, hoeft ze ook niet meer zo nodig mee. Daarom laat ik haar sinds een week de rest van de dag thuis en ga ik met Baldr alleen op stap. Vervelend is wel dat Teun dan zit te blaffen als ik weer thuiskom. Ze wil niet mee maar ook niet in haar eentje zitten. Enige oplossing is korter wandelen met Baldr, maar dan wel op de fiets zodat de afstand hetzelfde blijft. Gelukkig kan dat weer nu Teun thuis blijft.

Een lastig oudje

Teun is niet mijn eerste hoogbejaarde Schapendoes, maar wel de lastigste tot nog toe. Ze wordt steeds eigenzinniger. Of voorzichtiger, vanuit haar positie gezien. Ze wil niet meer aan de lijn meelopen, maar eenmaal los wil ze nu ook bepaalde paden niet meer op. Zo wil ze ineens niet meer het Tennispad, dat tussen twee voetbalvelden ligt, helemaal tot aan het Spaarne uitlopen. Waarschijnlijk omdat ze het tijdens de afgelopen vorstperiode een enge plek is gaan vinden. Toen bevond zich daar een wak met zwanen en ganzen en die ben ik gaan voeren met goedkoop brood. Zodra ze me zagen aankomen stoven ze allemaal met veel vleugelgeweld het wak uit richting mij, wat op Teun blijkbaar een gevaarlijke indruk maakte. Schapendoezen hebben sowieso veel respect voor ganzen en zwanen, wat andersom zeker niet het geval is. 
Ik loop daar maar en paar maal per week en het viel me in eerste instantie niet zo op dat ze steeds verder achter raakte op dat pad, maar vandaag gaf ze er helemaal de brui aan. Toen ik bijna bij het Spaarne was liep zij pas halverwege en toen ik er arriveerde was ze ineens verdwenen. Wat niet kan want er zijn geen zijpaden en je kunt het hele pad van een paar honderd meter terugzien. Eerst dacht ik dat ze de in de berm bezig was, maar toen zag ik haar gelukkig in de verte langs het hek van het voetbalveld hollen, aan het eind waarvan je ook naar het Spaarne kunt gaan, althans als je een hond bent. Had ze een omweg gevonden om het gevaar te ontwijken. Vanwege haar toenemende doofheid had roepen geen zin, maar gelukkig kon ik Baldr naar haar toesturen om haar te laten omdraaien. Weer terug op het pad weigerde ze absoluut richting Spaarne te gaan, wat ik vanwege haar leeftijd dan ook niet gedaan heb.

Teun terug naar huis gelopen

Zoals al mijn Schapendoezen heeft ook Teun voor de meeste tijd van haar leven los gelopen. Ik lijn ze alleen aan als het echt noodzakelijk is. Wat met Teun nooit problemen gaf, zodra ik haar aanlijnde liep ze gedwee naast me mee, ze trok nooit de lijn stak. Zodra ik haar los liet ging ze voor me uitlopen. Sinds ze echter  in haar hoofd gezet heeft dat ze meters achter me moet lopen, wil ze niet meer aangelijnd volgen. Ik moet continu aan de lijn trekken om haar in beweging te houden en dat gaat dan echt voetje voor voetje. Zodra ik haar loslaat en   ze een meter of tien achter raakt, gaat ze over in mijn tempo. Soms blijft ze ergens zolang aan ruiken dat ik uit zicht raak,wat ik meestal direct merk omdat ik steeds omkijk. Na een tijdje komt ze dan in galop op me af  stormen en botst tegen me aan, duurt me dat te lang dan loop ik terug, want ze vergist zich wel eens in de richting na lang ergens aan ruiken. Dan loopt ze eerst een eind terug, maar als ze me niet binnen een bepaalde afstand vindt, keert ze alsnog om in de goede richting, tot nu toe althans. Vanochtend brak me die aanpak echter lelijk op toen ik haar halverwege de Haarlemmerhout  niet meer terug kon vinden. Bleek ze helemaal terug naar het Rozeprieel gelopen, ruim twee kilometer, waarbij ze tweemaal een drukke vierbaansautoweg moest oversteken.  

Teun dertien jaar geworden

Teun is deze maand dertien geworden en dat is echt wel te merken, al is ze lichamelijk nog volkomen gezond, op een lichte doofheid na. Aan haar gedrag is echter wel duidelijk te merken dat ze echt oud geworden is. Frappant vind ik daarbij de overeenkomst met het gedrag van  mijn vorige Schapendoezen op die leeftijd. Zo liep Teun bij het uitlaten tot vorig jaar altijd voor me uit, maar tegenwoordig loopt ze steevast een meter of tien achter me, hou ik stil om haar aan te laten sluiten dan staat zij ook stil. Ook het steeds langer ergens aan blijven ruiken herken ik van haar voorgangers.Ze gaat er soms zo in op dat ze vergeet welke kant we opliepen en de terugweg inslaat. Roepen helpt dan niet meer vanwege haar doofheid. Gek genoeg maakt die ook dat ze heel gevoelig voor lawaai is geworden en van schrik op hol slaat bij harde knallen.

Baldr blundert

Schapendoezen vergezelden vroeger vaak de herder met zijn kudde schapen, maar niet zozeer omdat ze hem daarbij nodig hadden alswel omdat ze er stiekem mee stroopten. De verwardharige herdershonden kregen dankzij de bescherming die hun vacht ze bood de voorkeur bij de jacht op wilde zwijnen en dassen, maar waren ook goed in vinden van op de grond levende vogels. Zo goed dat een middeleeuws tractaat herders verbood tussen 1 mei en 1 september langharige herdershonden mee het veld in te nemen. Een Schapendoes heeft behalve het herdersinstinct dus ook een jachtinstinct. Dat wil zeggen dat hij een prooidier herkent zodra hij het ziet, ook al ziet hij het voor het eerst. Dat zie ik heel duidelijk aan mijn eigen Schapendoezen. Als ze twintig meter verder een fazant zien dan stuiven ze er direct op, af, maar een kraai negeren ze ook al zit hij vlak naast ze.
Een konijn daarentegen zullen ze ook nooit links laten liggen, daar hollen ze ook altijd op af ook al vangen ze ze nooit. Sinds een paar jaar komen we op bepaalde plekken steeds vaker zwarte konijnen tegen, iets waar mijn honden zich niet door laten foppen.
Vandaag liepen we er weer eens en toen zat er aan de rand van het grasveld waar dat zwarte konijn wel eens zat ineens een grote kraai. Baldr zag dat en stoof erop af. tot grote schrik van de kraai, die volkomen overrompeld werd. Baldr had hem eigenlijk te pakken maar zag zijn vergissing toch nog tijdig in want hij beet niet naar de kraai maar draaide om. De kraai maakte echter gelijktijdig een rare panieksprong waardoor hij op Baldrs rug terecht kwam, die daar zo van schrok dat hij gillend maakte dat hij wegkwam.

Baldr beschermt baas buiten

Schapendoezen hadden vroeger o.a. als taak het erf te bewaken en te waarschuwen als er vreemde snoeshanen opdoken.

Dat was geen aangeleerd gedrag maar een aangeboren kwaliteit die ze nog steeds machtig zijn.

Dat bleek me toen ik in een klein dorpje in Zeeland ging wonen en ik mijn honden overdag alleen liet om in Middelburg te werken.

Toen ik na een aantal weken aan mijn buren vroeg of ze soms last hadden van het geblaf van mijn honden als ik niet thuis was reageerden die dat ze er juist heel blij mee waren als ze blaften.

Ze bleken namelijk alleen te blaffen als er iemand het dorp inkwam die er niet thuishoorde.

Wat mijn honden blijkbaar konden horen, want zien konden ze ze niet.

Daarnaast had een Schapendoes ook de taak zijn baas tegen mensen te verdedigen als dat nodig was.

Wat ook niet aangeleerd maar aangeboren gedrag is.

Waarbij de hond dus zelf inschat of iemand gevaarlijk is.

Dat bleek me onlangs weer bij het wandelen in het park.

Ik wandel op buitenissige tijden, waardoor ik zelden of nooit iemand zonder hond tegen kom.

Is dat het geval dan beginnen mijn honden tegen hem te blaffen, omdat ze ervan uitgaan dat de betrokkene een hond bij zich heeft, ze kijken dan ook echt om zich heen waar die hond wel mag wezen.

Ik dacht dat ze dat altijd automatisch deden als ze daar iemand zonder hond tegenkwamen, maar ze lijken toch wel te kijken naar het soort mens.

Vandaag kwam er namelijk uit een zijpaadje ineens iemand van duidelijk allochtone afkomst aanlopen, een grote, breedgeschouderde kerel die er volgens Baldr blijkbaar gevaarlijk uitzag, want hij stormde op hem af, luid blaffend op een heel andere manier dan wanneer hij een hond aanblaft, meer grommend.

Ik had dat al wel eerder meegemaakt, maar dat was 's nachts in de Haarlemmerhout, in het stuk waar 's nachts mannen in de bosjes staan.

Dat vinden allebei mijn honden zeer verdacht en dus blafwaardig, maar dat is natuurlijk anders als iemand die gewoon op het pad loopt.

Baldr bijt thuis muis dood

Dat Schapendoezen vroeger op de de boerderij ook als ongediertebestrijders fungeerden bewezen Teun en Baldr vandaag weer eens.

Ze hadden al een paar dagen in huis overal lopen snuiven en vandaag stonden ze steeds aan de achterkant van de ijskast te krabben.

Toen ik die opzij schoof lagen er een paar stukjes van een brokje hondenvoer, en toen ik de achterkant omhoog kantelde viel er een muis uit.

Normaal is een muis veel te snel voor een hond, maar deze kon geen uitgang vinden.

Hij holde heen en weer door de keuken, eerst Teuns kant op, die sloeg ernaar met haar poten en probeerde hem toen te pletten door zich op de grond te werpen, en toen vloog hij langs Baldr.

Die was blijven staan en hapte de muis op, maar hij at hem niet op.

Hij spoog hem weer uit en toen greep Teun hem nog even.

Daarna lieten ze hem liggen.