Bijten is authentieke raseigenschap van Schapendoezen

Bovenstaande 19e eeuwse tekening van Conradijn Cunaeus bewijst dat Doezen al beruchte bijters waren lang voordat ze tot ras omgebouwd werden.

Ik heb Prins Bernard van 't Fijne Oord nu een half jaar en ben tot de slotsom gekomen dat er medisch niks mis mee is. Wat volgens de herplaatsingsfunctionaris van de VNS wel het geval moest zijn want: "ik loop al sinds 1996 intensief mee ook binnen de commissies van de VNS ben er alle JH dagen en KCM 's en kan je vertellen dat dit gedrag zo extreem niet voor komt,daarom denk ik ook dat er een onderliggende oorzaak is wat eerst medisch uitgesloten moet worden".
Zijn gedrag is m.i. veroorzaakt door verkeerd opvoeden. Ben is het soort Does dat Toepoel kwalificeerde als zijnde: "geen roestvrij stalen mes". Wat zijn vader wel was. Ze hebben hem waarschijnlijk net als zijn vader proberen op te voeden en zijn te lang blijven doormodderen op de ingeslagen weg. Doodzonde want in wezen heeft hij dus het karakter dat Toepoel voor ogen stond: een echte werkhond.
Vier jaar foute behandeling is bij honden van dit kaliber zeker niet in een half jaar te herstellen maar verbetering is al wel zichtbaar, althans volgens mijn buren.
Ik kom hier op de camping niet verder met hem dus verhuis nu terug naar de stad waar ik een hondenclub plus gedragstherapeut bij de hand heb.
Hoofdprobleem nu het aangelijnd passeren van aangelijnde honden want het bijten van mensen heb ik nu wel onder controle. Niet dat het afgeleerd is maar ik weet nu wanneer en waarom hij het doet dus kan ik het voorkomen met oplettendheid.

Graag wil ik nog even onderstrepen dat mensen bijten niet vreemd is voor Schapendoezen! Toepoels eigen Pluis was er berucht om en Ben is bovendien al de tweede Does die ik deze eeuw wegens bijterij in handen kreeg van de VNS.
In 2002 kreeg ik via die VNS namelijk Wabbes (XBUI) en die was echt nog veel extremer kwa bijtgedrag maar wel een echte werkhond.
Ook mijn Drakie was zo'n hond maar had het geluk gefokt te zijn door iemand met echt verstand van zaken die Drakies moeilijkheidsgraad direct herkende en de moeite nam er een geschikte begeleider voor te vinden.
Die herplaatsing van Wabbes is volgens mij toen uitvoerig binnen de VNS aan de orde geweest omdat ze op het punt stond in een asyl gedropt te worden. Het verbaast me dus dat de herplaatsingsfunctionaris van de VNS hier niets van meegekregen heeft.
Ik ben benieuwd of de VNS zich ervan bewust is dat er zo nu en dan nog steeds "geen roestvrij stalen messen" geboren worden en of er een of andere aanpak is om te voorkomen dat ook deze honden door "mismatching" de vernieling in worden geholpen.
.

Ben geen warmweerwandelaar

Niet alleen geeft hij er dus de brui aan als het hem te warm wordt, hij holt dan ook op water af zodra hij het ruikt en schrikt er daarbij zelfs niet voor terug de weg over te steken als dat van pas komt. Wat onverwacht kan gebeuren bij regenplasjes als bovenstaande. Gelukkig kende ik deze dus kon ik hem tijdig aanlijnen.

Aan reizen blijkt hij ook een broertje dood te hebben. Na een minuut of 5 in de bus begint hij van louter stress eerst heel hard te hijgen, vervolgens begint hij daarbij door zijn neus te huilen en tenslotte gaat hij heel hoge kefgeluiden uitstoten. Gelukkig ben ik bijna altijd de enige passagier en ik ga ik altijd helemaal achterin zitten om de chauffeur te ontlasten maar vervelend is het wel. Het bizarre is dat hij dat alleen op de heenweg doet. Zodra we een bus richting huis nemen gaat hij rustig naar buiten zitten kijken ook al moeten we nog ruim een half uur rijden.

Ben betrekt hol in bos

Ben gedraagt zich net als mijn vorige Schapendoezen maar wel totaal tomeloos. Tijdens het wandelen was ik gewend dat mijn Doezen zich naar elke plek begaven waarvan ze verwachten dat ik er naar toe wou, dus elk bankje, elke bushalte en elke uitspanning waar ik wel eens verpoosde, zagen ze als het doel van de wandeling. Ben ook maar die gaat er gelijk in volle galop op af en ook nog van veel verder weg. Ging ik aangelijnd met ze winkelen dan drongen ze telkens in de richting van winkels waar ik wel eens geweest was maar Ben vliegt dus elke openstaande winkeldeur in, telkens met een ruk die mijn schouder haast uit de kom rukt. En niet alleen dat, hij vliegt ook op elke dichte (huis)deur af die we passeren. Komen we langs een parkeerplaats dan moet ik hem aanlijnen want hij gaat elke auto langs alsof het de zijne is. Hij kiest net als mijn vorige Doezen bij kruisingen een richting, slaat die in en houdt na een paar meter dan halt om op mij te wachten, maar waar zij even vrolijk op hun schreden terugkeerden als ik een andere richting koos, blijft Ben gewoon hardnekkig staan tot ik hem terugroep.
Ben geeft er na een uur of anderhalf wandelen in de hitte ook gewoon de brui aan en gaat ergens op een koele plek liggen, bijvoorbeeld op een bedje vochtig mos in de schaduw van een holle weg.
Ditmaal kwamen we langs een omgevallen boom waardoor een gat in de grond ontstaan was. Ben liep er gelijk op af, groef het gat verder uit, ging er vervolgens in liggen en vertikte het de wandeling  weer te hervatten totdat het hem ging vervelen.

Ben aan het tafelen

Ben heeft zijn kuil precies zo diep en breed gegraven dat hij erin zittend de vloer als tafel kan gebruiken en er na het tafelen languit in liggen kan.
Op hete dagen als deze ligt hij er de hele dag in, althans zolang ik er vlakbij verkeer want ik kan me de kond niet keren of hij springt eruit om me achterna te gaan.

Ben bijt beeld

Van een zittende Labrador, in brons. Levensecht.

Had iemand in zijn tuin gezet. Ben begon er al in de verte tegen te blaffen en toen hij ook nog ging trekken liet ik hem gaan, in de verwachting dat hij er niet te dichtbij durfde te komen. Maar hij knalde er bovenop en beet er zo hard in dat het hoorbaar was. Nog een wonder dat zijn tanden heel bleven.

Gelukkig maar want Ben vergt flink veel doktersbezoek momenteel. Ik ben in amper vier maanden al 280 euro aan de dierenarts kwijtgeraakt zonder enig resultaat.

Ben zit al vanaf dat ik hem heb urenlang aan zijn voetzolen te likken en met zijn oren te flapperen zonder zichtbare redenen. Althans als er niks anders te doen is, maw 's avonds en 's nachts. Aan zijn poten valt niets vreemds waar te nemen maar zijn oren vertonen om de paar weken tekenen van irritatie dus de dokter begint een allergie te vermoeden.

Ben behoorlijk verbeterd volgens buren

Die sinds Pasen pas na Pinksteren weer met hem geconfronteerd werden. Zelf ben ik meer bezig met wat nog beter moet dan met wat al verbeterd is maar ik moet erkennen dat zijn gedrag verbetert. In het begin verviel hij in razernij zodra ik met hem naar buiten ging en moest ik hem van de grond lichten en vijftig meter wegdragen voordat hij voldoende uitgeraasd was om hem weer neer te kunnen zetten maar tegenwoordig loopt hij rustig aan de lijn mee zonder nog op geblaf van de buren te reageren. Hij trekt ook niet meer aan de lijn en in de stad konden we vandaag zelfs een tegemoetkomende Labrador passeren zonder dat Ben uitviel of blafte. Hij hield het bij wat binnenbeks gemopper.

Er zat nog wel een gracht van tien meter breed tussen ons en de tegenligger maar een paar weken geleden sleurde hij mij er nog bijna in bij een identiek gebeuren.

Na de hevige regen van vandaag valt het me op dat Ben zijn kuil exact op de enige plek in de hele tuin gegraven heeft die altijd droog blijft. Toeval?

Ben bezig met wennen

In het begin moest hij wennen aan de stilte hier en kwam ik erachter hoe goed zijn gehoor wel is. Gelukkig zat het weer mee en bleef de seizoensbevolking tot nog toe achter de kachel zitten maar het weer kan jammer genoeg niet altijd slecht blijven en de warmte plus de vrije dagen van de afgelopen weken lokten de mensen dan ook massaal uit hun holen hierheen zodat Ben nu dus weer wennen moest aan alle herrie die dat met zich meebrengt.
Waardoor ik ontdekte dat zijn reukvermogen ook niet mis is. Hij ruikt nieuwe honden zodra ze arriveren ook al zitten ze een paar velden verder en hoor of zie ik ze niet. De voorouders van de Schapendoes werden vroeger o.a. gebruikt om truffels te zoeken of wilde zwijnen op te sporen, en op zich is dit dus niks om over naar huis te schrijven, mijn eigen Doezen roken hinderlijk genoegook altijd honden die nergens te zien waren, maar Ben is de eerste die ik zo duidelijk zie genieten van zijn neus. Hij loopt vaak met een zo hoog mogelijk geheven neus heen en weer door de tuin om te bepalen waar wat hij ruikt vandaan komt.
Verder brengen we momenteel dus de dagen door met wennen aan geluiden en geblaf om hem heen, hij in zijn kuil en ik ernaast om hem elke keer het zwijgen op te leggen als hij weer ontploft om het een of ander. In het begin was dat elke vijf minuten maar inmiddels heeft hij al afgeleerd te reageren op dichtklappende autodeuren, langsrijdende auto's en kinderlawaai zodat we inmiddels nog maar een paar maal per uur hoeven in te grijpen..
Hondengeblaf blijft echter problematisch want Ben moet en zal persé zowel de hardste als de laatste blaf hebben.