Hoe Schapendoezen scheperden (schapen hoedden)

Anders dan Border Collies dreven de Doezen niet maar liepen ze voor de kudde uit. Wat te maken had met de totaal andere wijze waarop men hier schapen hield. Ik meen dat deze aangeboren eigenschap maakt dat mijn Schapendoezen altijd voor me uit lopen en bij kruisingen eerst zelf kiezen welke weg ze inslaan en dan pas kijken of ik wel volg.
Het volgen van moderne, op Border Colliewijze gegeven cursussen schapenhoeden heeft dan ook niets met het teruggrijpen op de oude werkeigenschappen van onze Schapendoezen te maken. Het is iets totaal anders.

Hoe Schapendoezen schapen hoeden

Onderstaande foto uit het boek van Hartmut Mohr over de Schapendoes toont wel geen Schapendoes maar een Polski Owczarek Nizinny maar dat is hetzelfde soort verwardharige hond als de onze en kwa gedrag dan ook inwisselbaar.  Hartmut Mohr toont dat duidelijk aan in zijn boek.
Je ziet duidelijk dat de hond zijn hele lichaam gebruikt om de schapen te sturen.
In de archieven van Holland heb ik helaas geen afbeeldingen van scheperende  (ons woord voor schapenhoeden) Schapendoezen gevonden maar wel omschrijvingen ervan, waaruit blijkt dat zij ook hun lichaam gebruikten. Schapen die halsstarrig weigerden in beweging te komen, kregen ze zover door in volle vaart tegen ze op te lopen, daarbij hun kop als stormram gebruikend. Ook trokken ze ze wel voorzichtig aan hun haren om hetzelfde effect te bereiken. Die van mij trokken aan mijn broekspijp of mouw als ze mijn aandacht wilden.
Uit de berichten kwam wel duidelijk naar voren dat de Schapendoes vooral met zijn blaf werkte. Schapen die afdwaalden, hadden aan een paar blaffen genoeg om ijlings op hun schreden terug te keren, zelfs zonder dat de hond uit zijn zittende houding hoefde te verrijzen. Meest biezondere daarbij is nog dat de honden dat op eigen initiatief deden, vaak zonder dat de scheper  (ons woord voor schaapherder) in de gaten had wat er aan de hand was.

Schapendoes Baldr begint hekel aan vachtverzorging te krijgen

Eerlijk gezegd heeft hij die al een tijdje. Net als mijn andere Schapendoezen op die leeftijd overigens. Borstelen vond hij altijd heerlijk maar tegenwoordig heeft hij er een broertje dood aan en blijft hij niet meer netjes stilstaan maar loopt langzaam onder de borstel uit. Liever borstelt hij zichzelf door tegen muren en meubels te strijken. Aan zijn voorpoten wil hij helemaal geen gefrutsel  meer. Wat een ramp is met dat lange haar waar van alles in blijft plakken en dat in hele dikke klitten raakt. Ik heb de kam dan ook wisseld voor de schaar en knip nu rigoureus  alles eraf waar ik elke klit voorheen haar voor haar lospeuterde. Wat er wel raar uitziet als hij loopt want ze lijken zo veel dunner dan zijn achterpoten.

Heel oude honden veranderen vaak van gedrag

Wat Schapendoezen betreft valt mij steeds weer op dat die van mij in hun 13e levensjaar plotsklaps van gewoonte veranderen. Baldr ook weer. Zijn hele leven heeft hij altijd geslapen op het voeteneinde van mijn bed maar 4 maanden voor hij 13 wordt, is hij ineens in de woonkamer gaan slapen.

Het einde van Schapendoes Teuntje

Was zo dramatisch dat ik er pas twee jaar later iets over kan schrijven.
Het ging steeds beter met haar, ze probeerde zelfs weer water te drinken en zo zat ik op de eerste zaterdag van augustus 2013 met Teuntje en Baldr in de tuin van de zon te genieten toen er ineens op een paar meter afstand de bliksem insloeg. Echt een donderslag bij heldere hemel. De klap was zo hevig dat het me letterlijk wit voor de ogen werd en ik een luchtstoot te verwerken kreeg die me bijna omver wierp. Toen ik weer bij mijn positieven kwam, zag ik Teuntje op haar rug liggen, al spartelend met haar haar poten. Toen ik haar weer op haar poten zette, viel ze gelijk weer om doordat haar poten bleven spartelen. Een uur later zat ik bij de weekeindarts in Aerdenhout, die concludeerde dat er niets meer aan te doen was en haar liet inslapen.

Boek dat elke eigenaar van een Schapendoes gelezen moet hebben

Geschreven door Hartmut Mohr, oud voorzitter van de Duitse rasvereniging, dus honderd procent gedegen vakwerk, vol foto's van fantastische kwaliteit

Schapendoes Baldr: van voren kreupel van achteren mank maar onvermoeibaar als altijd

Nadat ik de naam van dit blog wijzigde ging mijn computer kapot en kreeg ik zoveel problemen met Teuntje dat ik het hele blog vergat. Vandaag vond ik het blog terug.
Nadat Teuntje wijlen was, werd Baldr kreupel aan zijn linkervoorpoot vanwege een versleten gewricht. Vorig jaar werd hij wild op een teefje, maakte een paar rare sprongen en scheurde de achterste kruisband van zijn rechterachterpoot af.
Operatie vond ik vanwege zijn leeftijd iets wat ik hem niet meer aan wilde doen vanwege het lange revalidatieproces. Baldr is overgevoelig en knaagt zijn hele huid kapot zodra hij jeuk heeft en een helendse operatiewond waar hij bij kan impliceert het wekenlang dragen van een kap en de kans op een hond die voor de rest van de paar jaar die hem nog rest geen plezier meer heeft. Terwijl hij geen pijn leek te hebben van zijn mankementen en even vrolijk als altijd bleef.
In plaats daarvan besloot ik uit de stad te verhuizen naar een plek midden in een bos, waar hij niet op steen maar áltijd op zachte natuurlijke ondergrond kan lopen.
Inmiddels een jaar verder loopt hij weer op allebei zijn achterpoten en kreupelt hij van voren ook minder terwijl we wandelingen van een kilometer of 6 maken. Meestal gaat hij in draf maar hij kan ook nog steeds in volle galop komen aanatormen als hij door langdurig ruiken te ver achterop raakt.