Bens raadselachtige keuzes

 Waarom Ben ergens gaat graven, snap ik nog steeds niet. Misschien ruikt hij wel een soort schimmel, want hij doet het vaak bij zo'n houtwal en ze werden vroeger ook als truffelhond gebruikt.

Bens favoriete uitkijkpost

 Altijd als ik hier loop, holt Ben naar het eind van de steiger om langdurig te blaffen tegen alles wat hij ziet rondlopen langs het meertje.

Schapendoezen zijn Waterhonden

 Ben doet niets liever dan waden. Sinds ik een auto heb, kom ik hier haast nooit meer omdat het hele dorp hier zijn kleuters uitlaat maar als het weer er geschikt voor is, ga ik er soms nog wel naar toe en hij maakt dan gretig van de gelegenheid gebruik.

Lang leve lockdowns

 Normaliter komt er op deze weg om de paar minuten wel een auto aansnellen met een vaartje van een km of 70/80  (zelf schiet ik hier graag met 90 door de bochten vanwege de spanning) zodat het dan veel te gevaarlijk is om Ben een bal te laten halen, temeer omdat hij nooit direct rechtsomkeert maakt maar altijd eerst gaat staan kijken wat ik doe, en vaak blijft wachten tot ik vlakbij hem ben.

Dankzij de lockdown is er echter zo weinig gemotoriseerd verkeer dat je auto's al van heel ver hoort aankomen en het vaak een dik kwartier duurt voordat de volgende zich aankondigt. Wat wandelen op de autoweg de beste plek maakt om met Ben te ballen omdat ik daar niet continu op mijn hoede hoef te zijn voor kinderen, aangezien Ben daar nog steeds op loert.

Ben beheerst zich na enorme knal

 Ik wilde net zijn aankomst bij de auto filmen toen er geknald werd. Gelukkig onderdrukte Ben zijn angstreflex gelijk weer zodat hij niet op de vlucht sloeg maar in plaats daarvan bij mij kwam aandringen om de wagen op te zoeken.

Mijn teefje Teun, waarvan ik al 10 jaar overtuigd was dat ze niet van knallen schrok, holde na zo'n klap eens van het Spaarne helemaal naar het  Burgemeester Reinaldapark, ruim anderhalve kilometer verderop, waarbij ze de Prins Bernhardlaan overstak, een vierbaansautoweg die de autosnelweg naar Haarlem kruist. Ik achtervolgde haar wel maar was toen al een meter of honderd achterop geraakt. Gelukkig sprong het voetgangerslicht net op groen toen ze overstak.

Wat Murphy's Law dat alles wat mis kan gaan een keer misgaat als het maar vaak genoeg gebeurt weer eens bevestigt, want als je hond maar vaak genoeg plotsklaps wordt opgeschrikt wanneer hij losloopt, gaat het dus een keer mis, maar tegelijkertijd ook aantoont dat alles wat wel fout moet gaan, zoals bijvoorbeeld het zelfstandig oversteken van een drukke vierbaansautoweg door een kleine (43 cm), grauwe hond, ook wel eens goed kan gaan. Al moet je natuurlijk wel gek zijn om daarop te gokken.

Ben bezet andermans kuil

 Sinds hij deze voorgegraven kuil gevonden heeft, duikt hij er telkens enthousiast in zodra we in de buurt komen, graaft heel kort en gaat dan langdurig zitten kijken.

Ben voelt dat de jaren beginnen te tellen

 Ik sla daar altijd linksaf en van de zomer stoof hij nog vijftig meter richting honden in de verte maar nu vindt ie het teveel moeite om heen en weer te hollen.