Ben voelt zich thuis

Binnenshuis zoekt Ben tegenwoordig zijn plaats op wanneer ik ga zitten, terwijl hij zich in de tuin nog altijd vlak naast me neervlijt.  Zoals hij tijdens de negen maanden dat we in de caravan verbleven ook placht te doen. Meestal kroop hij daarbij zelfs onder m'n stoel en zodra ik dan bewoog schoot hij omhoog.
Inmiddels kan ik zelfs de kamer uitlopen zonder dat hij opstaat, wat me het bewijs lijkt dat hij zich veilig weet ergo zich thuis voelt.

Mensen bijten zit Schapendoezen in het bloed

Ben blijkt echt niet de enige Schapendoes te zijn die mensen bijt. Ik sprak net een vrouw die er zelf een had gehad die ook mensen aanviel die een eind verderop liepen. Alleen beet hij ze in de rug. Hij stierf twee jaar geleden en ze had van de fokker en de club te horen gekregen dat het absoluut afwijkend gedrag was en ze er dus maar beter over zwijgen kon.
Dat ik haar kon vertellen dat zoiets juist authentiek gedrag van onze schapen hoedende honden van de heide was en beschreven wordt (incl. het in de rug bijten) in Verkenningstochten in de Hondenwereld van C.A. Kruis, deed haar zichtbaar deugd.
Wat heel kleine kinderen bijten betreft, blijkt Ben ook niet bepaald uniek want de VNS leurt nu met een herplaatser om die reden.

De rasverenigingen zouden er goed aan doen te erkennen dat deze oude werkeigenschap nog steeds tot uiting kan komen en sommige Schapendoezen nog steeds geen "roestvrij stalen messen" zijn.

Ben laat zich fluiten

Ben loopt een enorm eind mee met honden die langs lopen en reageert dan niet meer op geroep maar wel op gefluit. Ik hoor aan zijn geblaf dat hij de brug nadert en om te voorkomen dat hij dat in de gaten krijgt, fluit ik. Ik doe dat tweemaal omdat hij op de eerste fluit alleen stopt en pas bij de tweede terugkeert.

Ben blijft blaffen

Ben gaat nog steeds als een gek tekeer zodra hij een hond ziet en blijft dan doorblaffen tot geruime tijd nadat de hond uit zicht is verdwenen. Daarna controleert hij snel of er soms van de andere kant nog een hond komt. Wat vaak het geval is.

Ben zwakke huiler

Blaffen doet Ben uit volle borst, maar als hij huilt houdt hij zich duidelijk in.

Bens onbegrijpelijke gedrag

Al mijn vorige Doezen maakten net als Ben van het wandelen een soort kroegentocht: van de ene favoriete tewatergang naar de volgende, soms slechts enkele tientallen meters verder, soms een paar honderd. Uiteraard kies ik, sinds ik in de jaren tachtig deze drang tot pootjebaden waarnam bij mijn eerste Schapendoes, mijn routes ook zo dat ze wat dat betreft volop aan hun trekken kunnen komen.

Dat Ben dat ook doet, verbaast me dus in het geheel niet, ook al lijkt dit in tegenspraak met zijn vermeende afstamming van heideschapen hoedende herdershond. Wat Ben doet, is echter volkomen nieuw voor mij want hoewel ik de mijne allemaal had leren zwemmen, bleven ze tijdens het wandelen nooit langer in zo'n plas plakken dan nodig was om hun vacht nat te maken.

Ben ploeterde echter al vijftien minuten zo in het water rond voordat ik het eerste filmpje maakte en de plek van het tweede filmpje is slechts 50 meter van die van de eerste en ook die begon ik pas na een kwartier.
Ik snap echt niet waar hij mee bezig is daar.
Het lijkt wel of hij een bevel mijnerzijds verwacht maar ik zou niet weten welk.

Ben laat zich afleiden

Ben bezig houden terwijl ik naar Ajax wil kijken vereist wat voorbereiding, i.c. het binnen bereik houden van voldoende dingen om zijn ongenoegen op te verbijten over mijn inactiviteit. Zolang ik bezig ben, blijft hij naar me liggen loeren, zelfs als ik een boek lees of zit te tikken op computer of telefoon, maar ga ik TV kijken dan begint hij na een tijdje aandacht op te eisen tenzij ik zijn bijtlust  weet op te wekken