SCHAPENDOES BEN BEZIT OEROUD INSTINCT

Het plaatje heeft hier niks mee te maken maar toont Bens aanpassingsvermogen. Eerst sliep hij namelijk onder mijn bed. Mijn nieuwe bed blijkt daar echter te laag voor dus zodoende.

Sommige schepershonden bromden vroeger als ze in de verte mensen zagen naderen, bijvoorbeeld wanneer ze bij een kudde schapen op de heide waren. In een artikel van het Drentsch Dagblad d.d. 22-10-1942  wordt dat als volgt beschreven: "Wantrouwend komt de hond me tegemoet, hij bromt niet al te vriendschappelijk, maar de Wit roept hem direct tot de orde. „Karro is nogal “grel", verontschuldigt de scheper zijn trouwe metgezel. „Hij wil geen vremden in ’t laand hebben." C.A. Kruis noemt het in zijn Verkenningstochten in de Hondenwereld uit 1948 “onvriendelijk, onderdrukt gebrom”. Hij vertelt (bldz. 68) hoe hij een teef bij een kudde benaderde die begon te brommen toen hij op dertig meter afstand van haar gekomen was. Hij geeft (bldz. 64) ook nog een ander voorbeeld ervan, althans citeert uit de brief die iemand hem schreef over zijn dagelijkse tocht huiswaarts door een bosachtige streek, langs eenzame wegen waar men zelden of nooit iemand tegenkwam. Was dat wel het geval dan wist hij dat al op vijf minuten afstand omdat zijn hond dan een onderdrukt, kwaadaardig gebrom uitstootte! Toepoels Hondenencyclopedie van 1939 noemt het brommen daarnaast als eigenschap van patrouillehonden. Vooroplopend moeten die zonder blaffen waarschuwen bij het waarnemen van vijanden. Volgens de beschrijving hadden die een Schapendoesachtig uiterlijk. De Fransen gebruikten er in WO1 duizenden Pyrenese herdershonden voor, volgens Toepoel.
Ik heb zoiets nooit waargenomen bij mijn Schapendoezen en ook nooit iemand anders erover gehoord dus ik dacht dat die eigenschap allang verdwenen was. Ben (Prins B.L. v/h Fijne Oord) laat echter inderdaad altijd een zacht gebrom horen zodra hij in de verte mensen waarneemt, heel anders dan zijn grommen bij het zien van honden. Na het een jaar gadegeslagen te hebben, zie ik er duidelijk het beschreven gedrag in. Overigens doet hij het uitsluitend bij normaal bewegende mensen en negeert hij hardlopende geheel, evenals mensen die ineens binnen een paar meter van hem opduiken. Bevinden er zich zowel dichtbij als verder weg mensen dan laat hij het helemaal achterwege. Ook bromt hij harder naarmate mensen dichterbij in zijn blikveld verschijnen. Vlakbij huis gedraagt hij zich ook weer anders. Ziet hij daar mensen dan bromt hij niet maar barst direct in blaffen uit. Ook dat is echter duidelijk overeenstemmend met wat Kruis vertelt (bldz. 60) over de schepershond wanneer die op het erf vertoefde, namelijk dat die in een verwoed, nijdig geblaf uitbarstte zodra iemand op de hoofdweg de afweg naar de boerderij naderde.
.

Overigens verkeerde ik in de veronderstelling dat 'brommen" Belgisch voor "grommen" was, maar er wordt dus een heel ander geluid mee bedoeld.

Bens aparte manieren

Althans vergeleken met mijn vorige Schapendoezen dan. Als ik op een bankje ga zitten, gaat hij steevast op een afstandje staan opletten, althans op bekend terrein waar hij weet van welke kanten er wat aan kan komen,  terwijl die van mij dan naast me gingen zitten en op alle relevante foto's de schepershond zich ook altijd vlakbij de Scheper bevindt.
Een andere eigenaardigheid van hem  is dat hij zijn kop omlaag doet zodra hij in de verte iets denkt te zien, alsof hij onder zijn kuif uit wil kijken. Terwijl hij een heel doorzichtige heeft.

Ben blijft binnen erfbegrenzingen

Ben heeft heel aparte eigenschappen.
Aan de ene kant stormt hij op honden af die honderd meter verderop lopen maar aan de andere kant durft hij niet over dit greppeltje te springen om naar een paar honden amper dertig meter verderop te lopen. Hij bleef er de hele lengte luid blaffend langs lopen, terwijl hij er zonder bedenken overheen gaat als ik een bal gooi. Zijn gedrag naar andere honden is genetisch gestuurd, en dit respecteren van zo'n afgrenzing lijkt mij daarom om voor de hand liggende redenen  deel van die sturing uit te maken.

Schapendoes Ben wil man pakken

Er staat een man stil op het pad dat irriteert Ben. Als ik hem niet aan de lijn had, zou hij beslist in de aanval gaan

Bens brede blikveld

Ben vloog hier af op het witte hond aan de einder. Wat betreft is het jammer dat hij niet gezegend is met de dikke kuif die veel van zijn soortgenoten dragen.
Helaas blijkt het hondje te klein om zichtbaar te zijn op deze weergave maar het liep helemaal bij de bomenrand.

Ben dol op wijds blikveld

Ben bezig met wat schepershonden op de hei vroeger ook deden, de verte bewaken als de kudde zich voedde, in de richting waar het vaakst wat opdook. Want naar de schapen hadden ze geen omkijken zolang de kudde at.
Ben blijft dit boeien en houdt er pas mee op als ik ga verkassen. Anders dan bij zijn rondplasserij in het water, daar kruipt hij na een stief kwartiertje altijd vanzelf weer uit.

Ben bijt best wel fel

blijkt uit de kracht waarmee de bal  terugspringt als hij ernaar hapt. Mijn vorige Doezen konden dit alleen met voetballen dus het is echt een perfect geplaatste beetBen bijt best wel fel, blijkt uit de kracht waarmee de bal  terugspringt. Mijn vorige Doezen konden dit alleen met een voetbal dus het is echt een perfect geplaatste beet