Kikkerconcert

 

Ben is er inmiddels aan gewend en negeert ze geheel.

Bens zesde zintuig

  Ben weet dat er aan de overkant van het water een hond woont en begint hem vast aan te blaffen lang voordat die zich vertoont. Hij lijkt daar totaal door in beslag genomen maar weet toch exact wat ik doe. Als hij stilstaat, zet hij de gang er werd in zodra ik vlakbij ben maar als stil sta, stopt hij ook direct. We lopen tegen de wind in en hij blaft harder dan het geluid van mijn voetstappen waren toen ik liep dus hij voelt blijkbaar aan dat ik stilsta.

Bens begin van de wandeling

  Het eerste wat hij doet als we uitstappen, is langdurig in het water gaan staan.

Ben bivakkeert

 Hij heeft hier een hol onder een balk gegraven. Op de heenweg negeert hij het maar op de terugweg gaat hij er altijd uitrusten, ook al staat de auto slechts vijftig meter verderop. Vorige keer dat ik hier zat te wachten, stopte er een hulpverlener met gierende remmen omdat hij hoopte dat er wat mis met me was doordat hij Ben niet kon zien.

Ben droogt zich af

 Hij heeft het hele meer wadend rondgelopen, wrijft zich nu droog op het warme hout totdat hij helemaal aan de overkant ineens een hond ziet lopen.

Ben loert over z'n schouder

Ben reageert altijd op wat er achter zijn rug gebeurt, hoe ver weg ook.
  

Ben aan het waden

 

Hij waadt dolgraag maar durft het alleen als er verder geen hond te zien is. Zodra Ben er eentje bespeurt, zelfs aan z'n horizon, is het uit met de pret. In het begin, alweer 5 jaar geleden, ging hij hier nog in volle galop doorheen, totdat hij een keer in een kuil sprong en sindsdien draaft hij er alleen nog maar.