Kuif Schapendoes belemmert het zicht echt niet

Ben ziet hier namelijk dwars door zijn kuif heen toch helemaal in de verte een witte hond lopen en reageert gelijk. Gelukkig genoeg snapt hij dat hij er niet dwars door de planten heen op afstormen kan, want normaliter doet hij dat gelijk een meter of vijftig richting hond. Uiteraard luid blaffend.
De hond blijkt niet zichtbaar maar bevindt zich bij de lantaarnpaal rechtsboven.

Bens bed van vochtig mos

Ben vindt het heerlijk om zich af te koelen in een bed van vochtig mos, na een tijdje jagen op katten hier in de bosjes. Denk ik tenminste want ik zou niet weten waarom hij dat anders steeds doet.

Ben blij met weeromslag

Nu de temperatuur hier weer onder de 25 graden gezakt is, heeft Ben genoeg van het langdurig in water stilstaan en is het weer hollen geblazen, achter de hazen aan.

Ben zat een haas na

 Ben zag de haas een stuk voor ons de weg oversteken en was weg.

Ben weet wel raad met de warmte

Ben zoekt continu verkoeling in het water zodra hij de kans krijgt. Op een gegeven moment komt hij er wel uit maar alleen om naar de volgende plek te hollen waar hij er weer in kan. Door de langdurige droogte zijn er gek genoeg veel meer plekken waar dat kan.

Ben heeft ook een heel aparte methode om stokken uit het water te pakken. Hij slaat erop met een voorpoot en pakt het stuk dat omhoog komt dan met zijn bek. Hij probeert ook ballen met zijn voorpoten te vangen en zelfs bij trekspelletjes gooit hij op een gegeven moment zijn gewicht op de achterpoten en grijpt hij met zijn voorpoten naar voren.

Ook bij mijn eerdere Schapendoezen viel mij steeds op hoeveel ze met hun voorpoten doen. Teuntje sloeg er zelfs muizen mee dood.
Doezen zijn vast kruisingen van Poedels met Pinschers, waarbij ze het uiterlijk van de één combineren met het gedrag van de ander, althans wat het gebruik van de voorpoten betreft.

Ben gaat steeds verder vooruit

Letterlijk, wel te verstaan.
Vanwege de hete wegen ga ik alleen in de ochtend- en avondschemering met hem wandelen, wat als voordeel heeft dat er weinig volk op de been is, zodat ik hem veilig alle ruimte kan geven. Mijn vorige Schapendoezen liepen ook meters voor me uit, maar Ben spant wat dat betreft echt de kroon. Vooral als hij de weg weet en ruim zicht heeft, raakt hij steeds verder van me weg. Gelukkig blijft hij altijd staan zodra er een onoverzichtelijke bocht nadert, en laat hij zich terugroepen wanneer dat nodig is.

Ben is een echte waterhond

Ben grijpt elke kans om in het water te waden aan maar met dit warme weer is hij er haast niet uit te slaan. Als ik er bij ga zitten, blijft hij soms wel een kwartier rondpoedelen. Ik moet echt aanstalten maken om door te lopen, wil hij eruit komen. Had ik geen ervaring met Schapendoezen gehad dan zou ik dit gedrag, uitgaande van de FCI-rasstandaard (herdershond bij schaapskuddes op de heide) beslist als behoorlijk afwijkend beschouwd hebben, zeker waar de rasvereniging benadrukt dat: "Hoewel nog slechts een enkele does een taak heeft bij de schaapskudde, verloochent het ras ook als huishond zijn herdersafkomst niet."
Waar ze dat op baseren weet ik niet, wel dat al mijn Schapendoezen dezelfde drang bezaten.