Geheel tegen mijn hoop en verwachting in verminderen de conflicten tussen beide reuen niet alleen niet, ze nemen zelfs toe in aantal en heftigheid. Tot nog toe was het vooral veel verbaal geweld en bleef het verder bij happen naar elkaar, maar Yoda heeft zich nu al tweemaal vastgebeten, waar ik direct een eind aan maakte, en er heeft nu ook al tweemaal flink wat bloed gevloeid. Ik probeer nu nog sneller nog harder in te grijpen, maar al te veel druk kan ik ook weer niet op Yoda leggen, gezien het risico dat hij zich tegen mij gaat keren. Ik ben inmiddels per ongeluk al een keer in mijn knie en een keer in mijn elleboog gebeten, toen ze op elkaar in begonnen te happen terwijl ik tussen ze in zat.
Yoda en Bladr blijven elkaar na drie maanden nog steeds om de haverklap in de haren vliegen. Wat ongewoon is bij reuen. En pech voor mij, want ik had verwacht dat het wel zou slijten, maar in plaats daarvan beginnen ze steeds vaker te bakkeleien, vandaag zelfs direct bij het opstaan. Het wordt ook weer moeilijker om ze te laten ophouden. Ik kan ze wel uit elkaar sturen maar niet laten ophouden met grommen. Als ik ze het laat uitvechten wint Yoda steeds, maar Baldr blijft hem desondanks steeds opnieuw uitdagen. Na elke gevecht verstopt hij zich steeds langer onder het bed, maar elke keer dat hij eronder uit komt begint hij vroeg of laat Yoda opnieuw uit te dagen.
Althans, niet uit zichzelf. Die moet je het leren en daarna kunnen ze dus wel zwemmen. Al mijn Schapendoezen lopen graag het water in en gaan er zelfs in liggen, maar echt zwemmen doen er maar een paar uit zichzelf. Yoda blijkt daar niet toe te behoren, terwijl zowel zijn vader Tjalfi als zijn moeder Wabbes zwemmers van nature zijn. Wabbes duikt zelfs dingen van de bodem op. Tot nog toe was me dat niet opgevallen, maar van de week liep ik langs het Spaarne te wandelen toen ik Yoda ineens kwijt was. bleek hij in het Spaarne te zijn gesprongen op een plek waar het te diep was. ik kon hem niet zien omdat hij niet zwom maar met zijn achterpoten grond probeerde te bereiken, met als gevolg dat alleen zijn neus nog maar boven water kwam en hoewel de walkant maar 20 cm hoger dan het water was, zag ik hem niet doordat hij er vlak tegenaan stond. Gelukkig had ik dit al eerder mee gemaakt zodat ik direct naar de waterkant liep toen ik hem miste en langs de walkant keek, anders was ie vast verzopen.
Ondanks de waarschuwing van de Hirschfeldstichting in 2000 dat meer dan de helft van het aantal bestaande Schapendoesfamilies met uitsterven bedreigd wordt doordat ze niet bij de voortplanting betrokken worden. blijkt uit het afstammingsschema duidelijk dat er steeds meer met uitsluitend dezelfde meestgebruikte families wordt gefokt en steeds minder met de minst gebruikte. En daarnaast dat de families die gebruikt worden steeds meer aan elkaar verwant raken, terwijl de Hirschfeld juist wees op het belang van het gescheiden houden van de families.
Een simpele telling van alle na 1999 geboren Schapendoezen leert dat er in het buitenland tegenwoordig veel meer Schapendoezen gefokt worden dan in Nederland. In Nederland zijn er tussen 2000 en 2007 circa 400 nesten geworpen, tegen in het buitenland zo'n 600. Een gunstige ontwikkeling daar de nederlandse rasvereniging in handen van veelfokkers is gevallen die alleen hun eigenbelang voor ogen hebben. Dat dat zo is blijkt uit de feiten, zie Of de buitenlandse rasverenigingen het beter doen ben ik momenteel aan het uitzoeken, maar duidelijk is al wel dat sommige in Nederland zeldzame stammen in het buitenland nog wel ingezet zijn.
Scheperen is de Nederlandse naam voor het hoeden van schapen. Met schepersinstinct wordt deshalve bedoeld het vermogen van Schapendoezen om kuddes schapen te hoeden. Hoe dat in het ras verankerd werd heb ik bescheven in dit document± Dit heb ik ontdekt door van alle Schapendoezen de stamboom uit te pluizen tot aan het begin toe. Punt is natuurlijk wel dat het altijd al vast in het ras verankerd zat, want als die eerste honden het al niet erfelijk meegekregen hadden dan hadden ze het natuurlijk ook niet door kunnen geven.